ยตัวตนต่อซิงกั๋วกง แต่นางกลับไม่คาดคิดว่าจี้หยางจะเป็นบุตรชายของพ่อบ้านในจวนซิงกั๋วกงไปได้
นางคิดว่าตนเองคงเหมาะที่จะอยู่ในหมู่บ้านไป๋อวิ๋นมากกว่าเมืองหลวง แต่แล้วก็ได้ทราบว่าชายแดนทางตะวันตกเฉียงเหนือกำลังตึงเครียด นางไม่รู้เรื่องนี้มาก่อน เพราะไม่พบเรื่องนี้ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมเลย ทว่าที่จริงแล้วพวกเขาถอยไปอยู่ที่หย่งอัน
เมื่อเรื่องเป็นเช่นนี้นางจึงรู้เรื่องทั้งหมดโดยไม่จำเป็นต้องสืบเลยว่าตระกูลหลิวในหย่งอันและหลี่ต้าเฉิงที่ถูกผลักดันออกไปจะต้องกลับมาในเมืองเพื่อความสงบ
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้นางก็เริ่มโกรธมาก
หลังจากที่กำจัดหลี่ต้าเฉิงและหวังฟางออกไปได้ในที่สุด จู่ ๆ ก็ได้ยินว่าอาจได้พบกับคนเหล่านั้นอีกครั้งที่เมืองหลวง ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกขุ่นเคืองในใจ
ระหว่างนั่งรถม้ากลับไปยังจวนแม่ทัพ หลี่เยว่หานก็ยังจมอยู่กับความรู้สึกคับข้องใจ เมิ่งฉีฮ่วนเห็นนางเป็นเช่นนั้นก็สังเกตอยู่พักหนึ่งและอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา “หลี่เยว่หาน เจ้ากำลังคิดอยู่หรือว่าจะทำเช่นไรหากหลี่ต้าเฉิงและหวังเฟิงมาถึงเมืองหลวง”
“อื้ม…” หลี่เยว่หานพยักหน้าอย่างไม่ทันตั้งตัว
เมื่อได้รับคำตอบแล้วเขาก็จับมือนางอย่างปลอบโยน “ไม่ต้องเป็นห่วง หลี่ต้าเฉิงและหวังเฟิงสามารถย้ายมาได้ใกล้ที่สุดก็คือที่เมืองหวาซีเท่านั้น เมืองหลวงอยู่ใกล้สายพระเนตรของฝ่าบาท ไม่ใช่สถานที่ที่ใครจะเข้ามาได้ง่าย ๆ หลี่ต้าเฉิงและหวังเฟิงนั้น
