ยความเคารพต่อฮองเฮา ฮองเฮาไม่ได้กล่าวทักทายใด นางเพียงจัดที่นั่งให้หลี่เยว่หานนั่งลงใกล้กับตนก่อนจะเดินไปที่เก้าอี้ของตนเองภายหลัง
“เมื่อครู่พวกเจ้าทุกคนกำลังพูดคุยสิ่งใด? เหตุใดข้าจึงได้ยินนามของฮั่นหรงด้วย?” หลังจากฮองเฮานั่งลงแล้ว นางยกยิ้มจางให้กับจี้ซินเยว่ “ได้ยินว่าเฉินฟูเหรินได้พบกับฮั่นหรงฟูเหรินเมื่อวานนี้ด้วยหรือ มันเกิดสิ่งใดขึ้น? มีเรื่องไม่พอใจกันหรอกหรือ?”
จี้ซินเยว่ถูกฮองเฮาเรียกขานอย่างนั้นก็รีบลุกขึ้นพร้อมกับถวายความเคารพอย่างรวดเร็ว ก่อนจะตอบกลับว่า “ไม่มีสิ่งใดร้ายแรงเจ้าค่ะ เพียงแต่ว่าฮั่นหรงฟูเหรินเพิ่งเข้าสู่เมืองหลวงเป็นครั้งแรก และนางไม่เข้าใจถึงมารยาทต่าง ๆ เท่านั้น ตัวข้านี้ไม่คิดเก็บมาใส่ใจเจ้าค่ะ”
“อย่างนั้นหรือ” ฮองเฮายิ้มจางก่อนจะพูดว่า “วันนี้ฮั่นหรงฟูเหรินพูดคุยกับข้าแล้ว แต่ข้าก็สัมผัสได้ว่าแม้นางยังเยาว์ แต่นางก็มีการศึกษา ฉลาด และมีมารยาทที่ดี ข้าจึงเกรงว่าเฉินฟูเหรินจะเข้าใจผิดแล้ว”
จี้ซินเยว่ไม่คิดเลยว่าฮองเฮาจะกล่าวเข้าข้างหลี่เยว่หานแบบนี้ นางยิ่งอับอายและพูดไม่ออกอยู่นาน
“เฉินฟูเหริน! เหตุใดเจ้ายังยืนอยู่? นั่งลงได้แล้ว” ฮองเฮาครุ่นคิดสักครู่ก่อนจะให้จี้ซินเยว่นั่งลง เวลานี้จี้ซินเยว่ทำได้เพียงสบฟันแน่นด้วยความเกลียดชัง แต่สุดท้ายก็ไม่อาจเผยสีหน้าใดบนโต๊ะอาหารได้
“ฮองเฮาเพคะ” มีรอยยิ้มปลอม ๆ ปรากฏบนใบหน้าของหลี่เยว่หาน เวลานี้นางยืนขึ้นก่อนจ
