ข้าง ๆ หลี่เยว่หานเอ่ยถามขึ้นด้วยเสียงแผ่วเบา
“ใช่จ้ะ ข้าอยากรู้จริง ๆ ว่าตัวเองไปยั่วยุขวางทางเทพยดาองค์ใด ข้าเพิ่งปลูกสิ่งดี ๆ ไว้ด้านนั้นไม่น้อยด้วยความยากลำบากก็จำต้องย้ายมาหมู่บ้านจางหนิง พอมาอยู่ที่นี่กำลังมีวี่แววว่าจะไปได้ดีก็ต้องย้ายออกจากหมู่บ้านอีกครั้งเพราะตั้งท้อง ในใจของข้ารู้สึก… หงุดหงิดมากจริง ๆ!”
ยิ่งนางเฉาได้รับฟังมากเท่าไหร่ นางก็ยิ่งตื่นตระหนกมากขึ้นเท่านั้น ตอนนี้นางตระหนักได้แล้วว่าครอบครัวของหลี่เยว่หานไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน หนำซ้ำตอนนี้พวกนางสองคนยังมานั่งยองพูดเรื่องแบบนี้อยู่ตรงหน้า นางเฉาจึงอดคิดประโยคหนึ่งที่แพร่หลายอย่างกว้างขวางขึ้นมาไม่ได้
ยิ่งรู้มาก ชีวิตยิ่งสั้นลง…
ตอนนี้สิ่งที่เต็มอยู่ในหัวของนางเฉาไม่ใช่ว่าจะสร้างเรื่องให้หลี่เยว่หานอย่างไร แต่หลี่เยว่หานต่างหากจะจัดการนางอย่างไร! ด้วยถึงอย่างไรปากของนางถูกปิดไว้ด้วยผ้าขี้ริ้ว อยากจะร้องขอความเมตตาก็ไม่มีทาง สิ่งที่ทำได้มีเพียงร้องไห้มองหลี่เยว่หานอย่างเปล่าประโยชน์ พร้อมกับหวังว่าหลี่เยว่หานจะเหลือหนทางให้ตนเอาชีวิตรอด
ฝ่ายหลี่เยว่หานเองก็กลัดกลุ้มว่าจะจัดการกับนางเฉาอย่างไร
จะสังหารให้สิ้นนั้นย่อมเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน ไม่ต้องพูดถึงว่านางเฉาไม่ได้ทำผิดร้ายแรง เพียงแค่อีกฝ่ายรู้ความลับของนางเท่านั้น การจะให้นางลงมือฆ่าคน นางย่อมทำไม่ได้
คนแบบนี้ฆ่าไม่ได้ จะปล่อยไปก็ไม่ได้ ทำเอาหลี่เยว่หานปว
