อยเถอะ หรือจะกลับไปเยี่ยมบ้านก็ได้ถ้าเจ้าต้องการ” หลี่เยว่หานเองก็ยุ่งอยู่กับการกำหนดแผนลดน้ำหนักให้กับเหยียนจื่อเซียง ในเดือนนี้ นางจึงไม่ได้ไปที่อำเภอหวาซีมากนัก
แต่เมื่อนางไม่ไป เวินเทียนเหล่ยก็เป็นฝ่ายวิ่งมาหาทางนี้แทน
เวินเทียนเหล่ยซื้อเหล้าองุ่นเหล่านั้นด้วยราคาสูงถึงหนึ่งพันตำลึงเงิน ก่อนที่ในท้ายที่สุดเขาจะทิ้งเมล็ดพืชที่กล่าวกันว่าเป็นไม้ดอกแปลกตาและสมุนไพรหายากห่อหนึ่งไว้ พร้อมมอบค่าตอบแทนหนึ่งร้อยตำลึงเงินให้กับหลี่เยว่หาน ขอให้นางช่วยปลูกมันให้เขา
และในช่วงเดือนนี้ องุ่นที่หลี่เยว่หานคอยประคบประหงมอย่างดีในทุกวันก็เริ่มออกผลเป็นจำนวนมาก ผลเล็ก ๆ สีเขียวห้อยเป็นพวงอยู่ตามระแนง มองดูแล้วเจริญตาอย่างยิ่ง
ทุกวัน หลี่เยว่หานจะใช้เวลาไปกับการตัดเถาวัลย์และผลที่มากเกินไปออกเพื่อให้แน่ใจว่าผลไม้ที่ออกผลมาจะได้รับสารอาหารที่เพียงพอ แบบนี้ความหวานจึงจะเพียงพอ
มู่ชวนไม่ยอมให้หลี่เยว่หายไปรับลูกสุนัขจากบ้านของคนอื่นในหมู่บ้าน เด็กชายมุ่งหน้าไปยังพื้นที่หลิงฉวน ไม่รู้ว่าเขาไปแตะเข้ากับรังหมาป่าหรืออย่างไร คาดไม่ถึงว่าจะอุ้มลูกหมาป่าเผือกกลับออกมา
เมื่อหมาป่าเผือกตัวน้อยปรากฏตัวขึ้นก็ทำให้ทุกคนในหมู่บ้านประหลาดใจ หลี่เยว่หานอธิบายได้เพียงว่านางอุ้มมันมาในตอนเช้าตรู่ที่นางออกไปวิ่งกับเหยียนจื่อเซียง ซึ่งน่าจะเป็นลูกหมาป่าที่หลงทาง แต่ลูก ๆ ชอบก็เลยตั้งใจจะเลี้ยงเอาไว้ให้คอยเฝ้าไร่อง
