ุ่น
เมื่อนางอธิบายไปเช่นนั้นก็ไม่ได้มีใครสงสัยอะไร มีเพียงเหยียนจื่อเซียงเท่านั้นที่ค่อนข้างสับสน นางจำไม่ได้ว่าในตอนที่นางไปวิ่งกับหลี่เยว่หาน พวกนางไปเจอหมาป่าตอนไหนกัน
ทว่าเหยียนจื่อเซียงฉลาดพอที่จะรู้ว่ามีหลายสิ่งที่ไม่อาจเอ่ยถาม ดังนั้นเรื่องของหมาป่าเผือกตัวน้อยนี้ เหยียนจื่อเซียงจึงทำราวกับว่านางไม่รู้เรื่องมาโดยตลอด เวลาที่มีคนนอกเอ่ยถามก็กล่าวตอบไปด้วยคำตอบเดียวกับหลี่เยว่หาน
เวลาผันผ่านไปอย่างรวดเร็ว เพียงพริบตาก็ผ่านไปหนึ่งเดือน ใบหน้าที่งดงามอยู่แล้วของเหยียนจื่อเซียงค่อย ๆ เผยให้เห็นมากขึ้น เมื่อได้ยินหลี่เยว่หานบอกว่าสองวันนี้สามารถพักผ่อนและกลับไปเยี่ยมบ้านได้ เหยียนจื่อเซียงก็ตอบตกลงโดยไม่ลังเล
“พี่สาวหาน พี่สาวหาน!” ในตอนเช้าตรู่ ในขณะที่หลี่เยว่หานคิดว่าในที่สุดนางก็ไม่ต้องตื่นเช้าในวันนี้ เหยียนจื่อเซียงก็เคาะประตูห้องของนาง
“หืม?” หลี่เยว่หานขมวดคิ้วพลางลุกจากเตียง ก่อนเปิดประตูพร้อมหาววอด “เจ้าจะกลับบ้านตั้งแต่เช้าอย่างนี้เลยหรือ?”
“แน่นอนว่าไม่ใช่ ข้าตั้งใจว่าจะไปวิ่งก่อนแล้วค่อยกลับบ้าน!” เหยียนจื่อเซียงกล่าวด้วยรอยยิ้ม
หลี่เยว่หานพลันเบิกตาที่ง่วงงุน เมื่อตระหนักว่าหเหยียนจื่อเซียงตั้งใจจะออกไปวิ่งจริง ๆ ทำให้หญิงสาวพูดไม่ออกขึ้นมาในทันที “รอข้าประเดี๋ยว ข้าเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วจะออกไป”
หลังจากวิ่งรอบหมู่บ้านครบหกรอบแล้ว หลี่เยว่หานก็ต้มน้ำร้อนให้เหยียนจื่อเ
