ยใบหน้าที่เต็มไปด้วยคำถาม “เจ้าไม่มีอะไรสงสัยเกี่ยวกับตำราสี่และคัมภีร์ทั้งห้าที่เป็นแนวคิดของขงจื๊อหรือ?”
“อาหญิงชอบท่านอาหรือไม่ขอรับ?” มู่ชวนถามอย่างจริงจังด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“…” ตอนนี้ใบหน้าหลี่เยว่หานไม่ได้เต็มไปด้วยคำถามอีกต่อไป มีแต่ใบหน้าของจงเจิ้งมู่ชวน
“หากอาหญิงชอบท่านอา แล้วเหตุใดจึงส่งท่านอาไปหาแม่เล็กกันล่ะขอรับ หากแม่เล็กร้องไห้ต่อหน้าท่านอาอีกเล่า ท่านอายิ่งเป็นพวกซื่อ ๆ ด้วย หากใจอ่อนขึ้นมาอีกจะทำอย่างไรกันล่ะขอรับ?” ตอนนี้มู่ชวนกำลังตามวุ่นวายกับหลี่เยว่หาน จริง ๆ แล้ววันนี้เขาได้รู้คำศัพท์แปลกใหม่เพิ่มมาอีกด้วย
“หากเขาต้องการทำเช่นนั้น ข้าจะห้ามได้อย่างไร จินเสวี่ยเอ๋อร์ขึ้นชื่อว่าเป็นพี่สะใภ้ของเขานะ” หลี่เยว่หานเอ่ยพลางรู้สึกเศร้านิดหน่อย การให้เมิ่งฉีฮ่วนออกไป เธอเองก็รู้สึกไม่ค่อยสบายใจเช่นกัน ทว่าก็ไม่ได้แสดงอาการอะไรออกมา ไม่คาดว่ามู่ชวนจะสามารถมองเห็นได้
“อาหญิงห้ามได้แน่นอนเจ้าค่ะ!” หลิงซีเองก็เข้ามาเป็นแนวร่วมกับมู่ชวนเช่นกัน “หลี่ฟูเหรินเคยบอกเอาไว้ว่า ควรปฏิบัติต่อชายชาตรีด้วยความหนักแน่นและอ่อนโยน หากเป็นเช่นนั้นแล้วจะสามารถยืนหยัดอยู่ข้างกายกันได้อย่างมั่นคงไม่แปรผัน!”
เมื่อเอ่ยจบ หลิงซีก็ทำท่าทางประหนึ่งผูกเชือก ท่าทีเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
“…” เมื่อต้องเผชิญกับเด็กที่แก่แดดทั้งสองคน หลี่เยว่หานจึงรู้สึกเหมือนตัวเองหัวเดียวกระเทียมลีบ “มู่ชวน! ไปช่ว
