นคิดว่าจะนำมันกลับบ้านไปทำผลไม้ดอง เพื่อที่เธอจะได้ทำขนมให้เด็กทั้งสองคนกินในฤดูหนาว ดังนั้นหญิงสาวจึงเก็บพวกมันมามากขึ้น
เมื่อเธอลงจากภูเขา ฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว
“อาหญิง หลิงซีกลัว” เนื่องจากตะกร้าเต็ม หลี่เยว่หานจึงทำได้เพียงจูงมือหลิงซีลงจากภูเขา
เมื่อเดินไปได้ครึ่งทาง ท้องฟ้าก็มืดลงแล้ว หลิงซีจึงอดจะบีบมือของหลี่เยว่หานไม่ได้
เมื่อเห็นเช่นนี้ หลี่เยว่หานก็ก้มลงอุ้มหลิงซีมาไว้ในอ้อมแขน “ถ้าอย่างนั้นอาหญิงต้องเร่งความเร็วแล้ว หลิงซีกอดอาหญิงไว้แน่น ๆ นะ”
“เจ้าค่ะ!”
หลังได้ยินเสียงตอบรับ หลี่เยว่หานก็บีบใบหน้าของหลิงซีพลางแย้มยิ้ม และเมื่อหญิงสาวกำลังจะใช้ทางลัด ก็เห็นว่าคนสองสามคนถือคบเพลิงเดินเข้ามาหาเสียก่อน เมื่อเห็นดังนั้นเธอจึงอดโล่งใจไม่ได้ เธอไม่ได้หลบ แต่เดินไปหากลุ่มคนที่ถือคบเพลิง เพื่อหาคนกลับบ้านเป็นเพื่อน
“หลี่เยว่หาน?” เมื่อหลี่เยว่หานเข้ามาใกล้ ชายคนหนึ่งก็เรียกเธอไว้
“ข้าเอง” หลี่เยว่หานเห็นว่าใบหน้าของพวกเขาดูแปลกตาเล็กน้อย แต่ก็คิดว่าตนจำพวกเขาได้ไม่หมดเอง ดังนั้นจึงตอบกลับไปว่า “พวกพี่ใหญ่ลงภูเขาไปพร้อมกับข้าได้หรือไม่ ข้าไปเก็บผลไม้ป่าจนลืมเวลา มันมืดเกินไปสำหรับเด็ก ๆ”
อีกฝ่ายไม่ตอบ
ทันใดนั้นหลี่เยว่หานก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ ดังนั้นเธอจึงหันหลังจะกลับขึ้นภูเขา ทว่าก็ถูกคนเหล่านั้นล้อมกรอบไว้เสียก่อน
“ข้าตามหาเจ้าไปทุกที่ แต่ข้าไม่นึกเลยว่านังสารเลวอย่างเจ้า
