นี้ ทุกคนต่างไม่กล้าเอ่ยวาจา คิดถึงว่าตนเองยังมาเจอเรื่องแบบนี้ก่อนถูกกิน แม้แต่ร้องไห้ก็ยังไม่กล้าส่งเสียงออกมา ได้แต่น้ำตาร่วงเงียบๆ ภาย ยในเรือวิญญาณทั้งหมดมีเพียงเสียงแกะเปลือกถั่วของจินเฟยเหยาดังแกร่กๆ
เสียงดังตูม เรือวิญญาณร่อนลงในรังนก ทุกคนหวาดกลัวจนร่างสั่นสะท้าน
“นี่มันเรื่องอะไรกัน เพราะเหตุใดมีคนหนึ่งตาย?” ทันใดนั้น ตรงหัวเรือมีเสียงสอบถามอย่างติเตียนด้วยความไม่พอใจ
จินเฟยเหยาเงยหน้าขึ้น ไม่รู้ว่าตรงหัวเรือมีเด็กชายอายุเจ็ดแปดขวบปรากฏตัวขึ้นเมื่อใด หน้าตาราวกับสลักเสลาจากหยกน่ารักน่าเอ็นดูอย่างยิ่ง สวมชุดยาวเจ็ดสีสัน ขมวดคิ้วทำปา ากยื่นมองดูทุกคน
จูเชวี่ยหรือ?…กลิ่นอยู่ที่ใด
จินเฟยเหยาสูดดม จางอย่างยิ่ง จางจนแทบจะละลายอยู่ในอากาศ ทำให้คนแยกแยะไม่ออก
เห็นไม่มีคนตอบ เขาก็กระโดดขึ้นมาบนเรือ เอียงศีรษะมองสตรีแต่งงานแล้วบนเรือคนนั้น พลันยื่นมือไปฉีกแขนข้างหนึ่งลงมานำไปไว้ข้างปากแล้วกัดหลายคำ
“อา!” ฉากนี้สยองขวัญกว่าสตรีแต่งงานแล้วถูกระเบิดศีรษะเสียอีก มีคนสลบไปหลายคนทันที
“จริงๆ เลย สมองเป็นอาหารส่วนที่ข้าชอบกินที่สุด ขอแค่ให้ส่งคนธรรมดามาแล้วยังระเบิดสมองมาให้ข้าอีก” เสีย
