งอ่อนเยาว์ของเขาเอ่ยอย่างเดือดดาล แสดงฐานะของตนเองให้ทุกคนรู้ สตรีที่เหลือเพียงแค้นว่าเหตุใดตนเองจึงไม่สลบไป อย่างน้อยที่สุดก็ไม่ต้องเห็นฉากที่น่ากลัวแบบนี้
เขานั่งอยู่บนเรือใช้ปากเล็กๆ ฉีกทึ้งเนื้อแล้วเงยหน้าบอกว่า “หนีสิ”
ทุกคนฟังไม่เข้าใจ ต่างมองเขาอย่างตะลึงงัน จูเชวี่ยตัวนี้จึงเอ่ยเพิ่มอีก “ข้าให้พวกเจ้าวิ่งหนี ถ้าหนีออกไปได้ข้าจะไม่กินพวกเจ้า ข้าจะกินคนที่เหลืออยู่บนเรือก่อน”
ในที่สุดก็เข้าใจความหมายของเขา กลายเป็นว่าก่อนกินยังคิดจะเล่นสนุกอีก ไม่คิดบ้างว่าสวรรค์เจ็ดชั้นฟ้าสูงระดับไหน คิดจะหนีก็ไม่มีสถานที่ให้หลบหนี อีกทั้งเวลานี้ทุกคนขาอ อ่อน ไหนเลยจะวิ่งไหว
จินเฟยเหยาครุ่นคิดว่าตนเองจะวิ่งหนีหรือจะรั้งอยู่ที่นี่ชมดูเรื่องสนุกดี สายตาของนางจับจ้องไข่ของจูเชวี่ยที่อยู่ห่างจากเรือไม่ไกลนัก ฉวยโอกาสนี้วิ่งไปขโมยไข่ดีกว่า เ เพียงแต่…จูเชวี่ยเพศผู้ตัวเล็กแค่นี้ ออกไข่ได้ด้วย?
ขณะที่นางสงสัย ก็เห็นสตรีที่คฤหาสน์อินส่งมาพลิกตัวลงจากเรือวิญญาณ มุดหนีเข้าไปในกิ่งไม้ที่สูงสองสามตัวคนรอบด้าน
มีนางเป็นผู้นำ สตรีที่ไม่ได้หมดสติก็พากันกระโดดลงจากเรือวิ่งหลบหนี แม้แต่ในบรรดาคนที่สลบ ยังมี
