รมาน ไม่ไปสนใจนาง
แต่ว่าเมื่อจินเฟยเหยา ใช้มือที่เปื้อนน้ำมันจากตัวกระต่ายมาป้ายบนเสื้อผ้าของเขา เขาก็ทนไม่ไหวบันดาลโทสะขึ้นมา จากนั้นจุดจบคือถูกโยนออกจากกระจกสี่วิตกอีกครั้ง
เขาบุกตะลุยฝึกทรมานจิตใจอยู่ที่นี่ ส่วนจินเฟยเหยาที่อยู่ห่างไกลออกไปกลับกำลังกินเนื้อย่างจริงๆ
กองไฟที่เติมกิ่งไม้จำนวนไม่น้อยกำลังลุกโชติช่วง กลิ่นหอมของเนื้อที่พุ่งเข้ามาปะทะจมูกล่องลอยอยู่ในหุบเขา
จินเฟยเหยาและปู้จื้อโหยวนั่งอยู่ข้างกองไฟ เหนือศีรษะเป็นท้องฟ้าพร่างดาว แพะย่างด้านหน้ามีน้ำมันออกมาส่งกลิ่นหอม แพะตัวนี้เป็นแพะที่ถูกจินเฟยเหยาจับกลับมา เห็นมันรูปร่างพ่วงพีจึงฆ่ามาย่างกิน
“ดื่มสุราหน่อยหรือไม่? ได้มาจากเผ่ามาร เป็นสุราน้ำดีปิศาจชั้นยอด มีราคาแพงมากที่นี่” ปู้จื้อโหยวทางด้านข้างยื่นกระบอกไม้ไผ่ที่ผ่าแล้วท่อนหนึ่งมาให้ ด้านในมีสุราสีเขียวเล็กน้อย
จินเฟยเหยารับมาดม มีกลิ่นหอมของสุราจางๆ “ปกติข้าดื่มแต่สุราดอกไม้หรือสุราผลไม้ นี่คือถุงน้ำดีของสัตว์ปิศาจสินะ ไม่รู้ว่ารสชาติเป็นอย่างไร?”
ปู้จื้อโหยวกัดเนื้อแพะคำหนึ่ง เอ่ยเสียงอู้อี้ “ถุงน้ำดีย่อมมีรสขมนิดหน่อยเป็นธรรมดา เป้าหมายคือทำให้จิตใจแจ่มใส หลังจากขมจะมีรสหวานกรุ่นในปาก”
ได้ยินเขาบอกว่าดี จินเฟยเหยาจึงดื่มคำหนึ่ง จากนั้นก็หันหน้าไปถุยออกหมด นางถุยลงพื้นอย่างแรงไม่หยุด “เหล้าบ้าอะไรเนี่ย ฤทธิ์แรงเกินไป! นี่เรียกว่าขมนิดหน่อย ขมสุดๆ ไปเลยต่างหาก
