สิ่งของแบบนี้ให้คนกินได้ด้วย?”
“นี่ เจ้าจะสิ้นเปลืองเกินไปแล้ว นี่เป็นของดีนะ” ปู้จื้อโหยวตะโกนอย่างเสียดาย ใช้มือแย่งกระบอกไม้ไผ่มาจากมือนาง
จินเฟยเหยาดื่มเพียงคำเดียว ด้านในยังเหลืออีกมาก จะให้สิ้นเปลืองไม่ได้ เขาแย่งกระบอกไม้ไผ่มา แล้วแหงนหน้าดื่มจนหมดอย่างไม่รังเกียจ จากนั้นยิ้มกว้างจุปาก “รสชาติดีแท้ๆ สตรีไม่รู้จักชื่นชม สุราดอกไม้สุราผลไม้อะไรพวกนั้น รสชาติจืดชืด อร่อยตรงไหนกัน”
“นี่มีสาเหตุ ดื่มสุราร้อนแรงขนาดนี้ลงไป เดี๋ยวก็เมา ถึงตอนนั้นจิตใจไม่แจ่มใส ให้บุรุษที่ไปดื่มสุราด้วยกันเอาเปรียบได้จะทำอย่างไร อีกทั้งสุราดอกไม้สุราผลไม้สามารถดื่มได้มากโดยไม่เมา ทั้งยังทำให้งดงาม” จินเฟยเหยาแทะเนื้อแพะย่างหลายคำ คิดจะสะกดรสขมในปาก กินเนื้อแพะเต็มปากพลางแก้ตัวแทนผู้บำเพ็ญเซียนสตรี
ปู้จื้อโหยวมองท่าทางการกินที่เกินจริงของนางก็อดยิ้มไม่ได้ “ด้วยท่าทางการกินของเจ้า ใครจะไปเอาเปรียบเจ้า”
“ฮึ” จินเฟยเหยากลอกตาใส่เขา กำลังคิดจะไปฉีกขาแพะอีกอัน ก็ถูกพั่งจื่อที่อยู่ด้านข้างชิงไป
“สัตว์ภูติตัวนี้ของเจ้าน่าสนใจดี ขั้นสี่แล้ว จัดการผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานช่วงต้นได้อย่างสบายๆ แต่ทำไมข้าถึงไม่เคยเห็นกบชนิดนี้ เจ้าไปเอามาจากที่ใด มีความสามารถอะไรที่แตกต่าง?” ปู้จื้อโหยวดื่มสุรา มองพั่งจื่อที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับเขาตลอด นอกจากกินอาหารแล้วก็มองเขาอย่างโง่งม
จินเฟยเหยาเอ่ยอย่างกระหยิ่ม “นี่เรียกว่า
