บไล่ตามออกไป อย่าให้นางหนีไปได้!” เทียนกงเจินเหรินตวาดลั่น มีปฏิกิริยาทันควัน รีบเรียกศิษย์ให้วิ่งออกไป
เขาเอ่ยกับผู้รับใช้ตัวเล็กๆ คนนี้อย่างเร่งร้อน “นางชื่อว่าอะไร หน้าตาเป็นอย่างไร สวมเสื้อผ้าอะไร มีลักษณะพิเศษอะไร!”
“นาง…นางอายุยี่สิบกว่าปี สวมเสื้อผ้าสีฟ้าทั้งตัว บนศีรษะมีปิ่นดอกไม้สีขาวเล็กๆ สองชิ้น ไม่รู้ชื่อ ปกติก็ไม่เห็นติดต่อกับใคร ลักษณะพิเศษ…อ้อ ปกตินางมักจะมีกบสีขาวขนาดใหญ่ตัวหนึ่งติดตามอยู่ข้างกาย” ผู้รับใช้ถูกเขาทำให้ตกใจกลัว จึงพูดติดอ่างอยู่บ้าง
“พวกเจ้าไล่ตามออกไปทันที ดูว่ามีใครเพิ่งออกไปจากเรือบ้าง ไม่ว่าเป็นชายหรือหญิงให้สกัดไว้แล้วพาตัวกลับมาทั้งหมด” เทียนกงเจินเหรินออกคำสั่ง ศิษย์สิบกว่าคนก็วิ่งออกไป เหยียบของวิเศษปลดปล่อยการรับรู้แล้วพุ่งออกจากเรือ
จากนั้นเขาก็เอ่ยกับหลินอวี่อีกครั้ง “สหายเซียนหลิน เรื่องนี้มีความสำคัญใหญ่หลวง หวังว่าท่านจะช่วยเหลือข้าจับกุมคนผู้นี้”
“ข้ารู้ เทียนกงเจินเหรินโปรดวางใจ ข้าจะส่งคนไปตรวจค้นเรือทันที” หลินอวี่พยักหน้ารับ
ส่วนเทียนกงเจินเหรินก็พาคนไล่ตามออกไปทันที ตามที่พวกเขาคาดเดา ถ้าพบว่ามีคนกำลังค้นหาตนเอง จินเฟยเหยาต้องไปจากเรือทันทีแน่นอน โอกาสหนีเอาชีวิตรอดบนทะเลอันกว้างใหญ่จะมากกว่าหน่อย แต่เขาก็ทิ้งศิษย์ไว้ห้าคน เพื่อค้นหาตัวคนผู้นี้บนเรือกับคนของตึกซ่างเซียน
“เจ้าบอกว่านางสอบถามถึงสภาพของโลหิตตานมาร?” หลินอวี่ไม่ได้รีบร
