มารเป็นคนทำ”
“ซือจุน ข้าคิดว่าไม่ถูก ต้องเป็นเผ่ามารแน่นอน”
“มีผู้บำเพ็ญเซียนคนใดปล่อยเขาออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจหรือไม่ น่านน้ำทางด้านที่มารเฒ่าหลงอยู่ไม่เคยปลอดภัยมาก่อน ปกติมักพาตัวผู้บำเพ็ญเซียนเข้าไปแลกเปลี่ยนยา ไม่แน่ว่าพละกำลังของเขาฟื้นฟูแล้ว ดังนั้นจึงโจมตีทำลายผลึกกักมารหนีออกมาเอง”
“ศิษย์น้อง เจ้ากำลังพูดอะไรอยู่น่ะ มีเพียงไฟนรกโลกมารจึงสามารถโจมตีทำลายผลึกกักมารได้ ถึงแม้ตัวมารเฒ่าหลงจะเป็นเคล็ดวิชาฟ้าดินดับสูญ ทว่าผลึกกักมารไม่แตก เขาก็ใช้ไฟนรกโลกมารไม่ได้ จะใช้ไฟนรกเผาทำลายผลึกกักมารก่อนได้อย่างไร?”
“ต้องมีคนเป็นเคล็ดวิชาฟ้าดินดับสูญแน่ ดังนั้นจึงปล่อยเขาออกมาได้”
ภายในตำหนักเซียนหลินถกเถียงกันวุ่นวาย แต่ละคนล้วนมีความเห็นไม่เหมือนกัน จึงพูดกันไปต่างๆ นานา
“เงียบ เงียบ!” ชายชราใช้ไม้เท้ากระแทกพื้นหลายครั้ง จึงทำให้คนรอบด้านหยุดโต้เถียงกัน
“ไม่ว่าใครจะเป็นคนปล่อยเขาไป ตอนนี้หลงต้องกลับถึงโลกเผ่ามารแล้วแน่ เผ่ามารจะไม่แตกฉานซ่านเซ็นอีกต่อไป พวกเจ้ารีบส่งข่าวให้แต่ละสำนักเฝ้าระวังการเปลี่ยนแปลงของเผ่ามารอย่างเข้มงวด อีกทั้งให้พวกเขาสังเกตว่าภายในอาณาเขตของตนมีร่องรอยของเผ่ามารหรือไม่ โดยเฉพาะผู้บำเพ็ญเซียนที่มีพลังการบำเพ็ญเพียรสูงและมีกลิ่นอายเย็นเยียบ ยิ่งต้องระวัง”
“ขอรับ” ในที่นั้นมีศิษย์จำนวนไม่น้อยวิ่งออกมานอกตำหนักไปส่งข่าวให้สำนักใหญ่น้อยในโลกวิญญาณเป่ยเฉินทราบ อย่าง
