งัน ยืนเหม่ออยู่หนึ่งเค่อ[2] นางประสานมือคารวะบัณฑิตหลายคนที่ยังมีสติอยู่ จากนั้นเอ่ยอย่างเกรงอกเกรงใจ “ขอบคุณทุกท่านที่มอบของกินให้ข้า บุญคุณยิ่งใหญ่ของพวกท่าน ข้าจะจดจำไว้ในใจตลอดไป ข้ายังมีธุระ ขอลาก่อน ทุกท่านไม่ต้องส่ง เชิญอยู่ที่นี่เถอะ”
เอ่ยจบ นางก็ไม่เอาสิ่งของในกระท่อมไปด้วย สะบัดมือวิ่งหนีหายไปในพริบตา เหลือไว้เพียงบัณฑิตหลายคนที่มองเงาหลังของนางจากไปอย่างตกตะลึงพรึงเพริด
วิ่งหนีอย่างเร่งร้อนไปถึงอีกด้านหนึ่งของทะเลสาบหมิง รู้สึกว่าบัณฑิตกลุ่มนั้นไม่ได้ไล่ตามมาแน่นอนแล้ว จินเฟยเหยาเห็นรอบด้านปราศจากผู้คนจึงถอดเสื้อผ้าดำลงอาบน้ำในทะเลสาบ
หลอมกลั่นไฟนรกสิบกว่าวันทำให้นางเหม็นเหงื่อไปทั้งตัว บวกกับหลังจากหลอมกลั่นไฟนรกสำเร็จ ถึงกับขับสิ่งปนเปื้อนออกจากร่างของนางไม่น้อย ดังนั้นทั่วร่างจึงเหม็นจนน่าตกใจ เสื้อผ้าทั้งสกปรกทั้งเหม็น เพียงแต่เสื้อผ้าของนางซื้อมาถูกๆ จากในเมือง ได้แต่นำไปซักในน้ำตอนอาบน้ำ
ไม่ใช่ว่านางไม่มีเวลาเก็บสิ่งของในกระท่อม ผ้าห่มนวมที่ใช้มาสามเดือนและขวดเครื่องปรุงที่เก่าโทรมเหล่านั้นทั้งเก่าทั้งโทรม คนอื่นๆ เห็นแล้วต่างนึกว่าที่นั่นเป็นสถานที่ซึ่งขอทานเคยอาศัยอยู่ ไม่มีสิ่งของอะไรที่สามารถนำไปได้เลยสักนิด
จินเฟยเหยาเห็นไกลๆ ว่าพื้นที่ต้นอ้อฝั่งตรงข้ามมีคนมาไม่น้อย หลังจากยืนอยู่ที่เดิมไม่นานก็มีคนกระจายออกมาราวกับกำลังค้นหาอะไร ดูแล้วกำลังหาตัวการที่ทำร้าย
