าระหว่างยี่หยาและเนื้อแพะ ถูกไฟกระตุ้นจนกลิ่นหอมฟุ้ง ทำให้อยากกลืนน ้าลายโดยไม่รู้ตัว“ไม้เสียบเนื้อย่างเด็ดแล้วจ้า แพะทุ่งหญ้าสดใหม่นะเจ้าคะ”“เอ้าเกา เอ้าหลิว ข้าเอาเนื้อมาส่งให้แล้ว”อาจารย์หลิวได้ยินแล้วยิ้มร่า รีบส่งเนื้อย่างในมือให้อาจารย์เกาไปย่างต่อ เขารับแหวนเก็บของจากประมุขในแหวนเก็บของเต็มไปด้วยเนื้อวัวและแพะที่เพิ่งฆ่าใหม่ๆ สดมาก กล้ามเนื้อยังกระตุกราวกับเต้นรำ“เจ้าหนูน้อย ติดตามข้ามาตลอดทาง อยากกินไม้ย่างหรือเปล่า?” ประมุขหันมา เขารู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าพระซื่อฉันตามมา“เจ้าหนู เอาสองไม้เป็นไง?” อาจารย์เกาใจดีส่งให้พระซื่อฉันพระซื่อฉันส่ายหน้าช้าๆ แต่หนักแน่น: “ข้าน้อยไม่ได้เอาเงินมา”ไปกินที่ร้านอาหาร ราคาไม่แพง กินไม่ค่อยอิ่มก็ยังไปล้างจานชดใช้ได้ แต่ไม้ย่างตรงหน้าราคาสูงลิบ ต้องจ่ายด้วยลิ่นซือ แน่นอนว่าไม่ใช่แค่ล้างจานสองสามวันจะชดใช้ได้
“ไม่เป็นไร ดูเจ้าเหมือนจะมาจากวัดเสวียนคง แขกที่มาเยือนย่อมเป็นแขก สองไม้นี้ไม่คิดเงิน ถือว่าพวกเราเลี้ยง”พระซื่อฉันยังคงส่ายหน้า: “ทำอะไรฟรีๆ ไม่ได้ แบบนี้ดีกว่าข้าน้อยเห็นท่านเปิดฟาร์มเลี้ยงสัตว์ บังเอิญข้าน้อยเคยทำงานในฟาร์มเลี้ยงสัตว์มาบ้าง ข้าน้อยจะไปช่วยงานที่ฟาร์มของท่านได้ไหม”จริงๆ แล้วพระซื่อฉันทำงานในโรงฆ่าสัตว์มาตลอด ถ้าไม่ใช่ศิษย์พี่บอกให้เขามาสำนักเวิ่นเต๋าเรียนรู้ ตอนนี้เขาคงยังอยู่ที่โรงฆ่าสัตว์เมื่อสำนักเวิ่นเต๋ามีโอกาสแบบนี
