คยคิดที่จะเลี้ยงผึ้งเพลิงทอง แต่หลายพันปีมานี้ก็พิสูจน์แล้วว่าเป็นไปไม่ได้
ตอนนี้ข้อเท็จจริงนั้นคล้ายกับถูกตบหน้า
เจ้าพ่อ เจ้าพ่อที่ไม่เคยมีมาก่อน!
พวกเหยาเมิ่งจีทั้งสี่ต่างตื่นตะลึง ยิ้มอยู่ข้างๆ
กู้ฉางชิงถาม “คุณชายหลี่ได้ผึ้งพวกนี้มาจากที่ใดหรือ?”
หลี่เนี่ยนฝานกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ว่าไปแล้วก็เป็นโชคดี ข้าบังเอิญพบผู้เฒ่าหลินข้างนอก และได้ตามเขาไปสู่ซากโบราณเซียน แม้ว่าสิ่งของในนั้นจะไม่มีประโยชน์สำหรับข้า แต่กลับได้พบกับผึ้งเหล่านี้ ถือว่าได้ประโยชน์มาโดยบังเอิญ”
เมื่อทุกคนได้ยินเช่นนี้ ในใจพวกเขาพลันเต้นระส่ำ
ใต้หล้านี้คงมีเพียงคุณชายหลี่ที่กล้าพูดว่าสิ่งที่อยู่ในซากโบราณเซียนนั้นไร้ประโยชน์
ผึ้งเพลิงทองพวกนี้ดูเหมือนจะเป็นกำไรเล็กน้อยสำหรับเขา สิ่งของในโลกนี้ที่ปรมาจารย์จะเอ่ยถึงมีไม่มากนะ!
เหยาเมิ่งจีเลิกคิ้ว ผู้เฒ่าหลินผู้นั้นแปดส่วนคงเป็นหลินมู่เฟิงกระมัง
เขาเป็นคนที่ติดตามปรมาจารย์ไปซากโบราณเซียนซะมากกว่า!
เจ้านั่นคงได้ประโยชน์ไปไม่น้อย ทำบุญมาดีเสียจริง
หลี่เนี่ยนฝานยกถัง กล่าวขอโทษ “เอาล่ะ พวกท่านนั่งที่นี่ก่อน ข้าจะไปที่สวนด้านหลังเพื่อจัดการผึ้งและรังผึ้งนี้ ดูว่าพอจะเก็บน้ำผึ้
