้ล้างวิหคเพลิง คือธาราปราณ”
เหยาเมิ่งจีพยักหน้ากล่าวว่า “ถูกชำระล้างด้วยธาราปราณอันเลอค่าก่อนตายเช่นนี้ ก็นับว่าสมกับฐานะสัตว์เซียนแล้ว”
กู้ฉางชิงเอ่ยขึ้นว่า “ได้เป็นอาหารของปรมาจารย์ ก็นับว่าเป็นพรของมันแล้ว”
กู้ยวนในจี้หยกพูดต่อ “แปดส่วนคงเพราะปรมาจารย์ไม่ถูกใจวิหคเพลิงตัวนี้ แต่อย่างน้อยก็ยอมกิน ก็ถือว่าพวกเราได้สร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับปรมาจารย์แล้ว เป้าหมายลุล่วง”
คนทั้งสี่เลิกสนใจวิหคเพลิง และหันสายตากลับมาด้านในเรือน มองไปรอบๆ ด้วยความสงสัย
กู้ฉางชิงยิ้มและพูดว่า “ท่านปู่ดูที่นั่นสิ นั่นคือไข่มุกปลุกจิตที่ข้ามอบให้ปรมาจารย์เมื่อคราวก่อน น้ำแห่งความสุขของปรมาจารย์ก็ทำจากมันนี่ล่ะ”
กู้ยวนชื่นชม “ทำได้ไม่เลว รู้จักให้เกียรติปรมาจารย์จึงจะไปได้ไกล ต่อไปพวกเราปู่หลานต้องหมั่นเพียร สิ่งใดดีอย่าได้ปิดบังซ่อนเร้น ขอเพียงปรมาจารย์สนใจ ก็นำออกมา หากปรมาจารย์ยอมรับไว้ก็นับว่าเป็นเรื่องดี!”
กู้ฉางชิงยิ้มน้อยๆ “ต้องให้ท่านบอกอีกหรือ? ข้าเข้าใจความหมายที่แท้จริงแล้ว”
เหยาเมิ่งจีแววตากระชับ เห็นสายล่อฟ้าบนหลังคา เอ่ยว่า “พวกเจ้าดูบนหลังคาสิ นั่นเรียกว่าสายล่อฟ้าที่ปรมาจารย์สร้างเองกับมือ สายล่อฟ้
