หาใช่ไขความกระจ่าง แต่คือการอยู่เป็นเพื่อนข้างๆ
หลี่เนี่ยนฝานไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่รอให้เสี่ยวไป๋ทำอาหารอยู่เงียบๆ หวังว่าอาหารจะทำให้ผู้เฒ่าเหยารู้สึกดีขึ้นมาบ้าง
ในโลกบำเพ็ญเซียนแห่งนี้ ตนไม่ได้มีมิตรสหายมากมาย หากเสียไปคนหนึ่งก็น้อยลงไปคนหนึ่ง หวังว่าผู้เฒ่าเหยาจะไม่เป็นอะไร
ทั่วทั้งเรือนแห่งนี้ มีเพียงหลี่เนี่ยนฝานที่นั่งเป็นเพื่อนเหยาเมิ่งจีอย่างล่องลอย ต๋าจี่กำลังศึกษาหมากรุก ต้าเฮยก็นอนหูลู่อยู่บนพื้นอย่างหมดอาลัย มีเพียงเสี่ยวไป๋ที่ยังคงตั้งใจทำอาหารอย่างขะมักเขม้น
“ปุดๆๆ”
ไม่ทันไร ควันหอมก็พวยพุ่งขึ้นมาที่ฝาหม้อจนเกิดเสียงดังชัด
ทันทีที่เปิดฝาออก ควันหนาก่อตัวกลิ้งหมุน
กลิ่นหอมเข้มข้นแผ่กระจายปกคลุมลานบ้านจนมืดฟ้ามัวดิน ลอดผ่านโพรงจมูกเข้าสู่ทุกอวัยวะในร่างกาย ชวนให้อดไม่ได้ต้องสูดดม ทั่วทั้งสรรพางค์กายสัมผัสถึงความสุขใจไร้กังวล
หือ?
เหยาเมิ่งจี ผู้ซึ่งเดิมทียังตกอยู่ในภวังค์จิตใจล่องลอยถึงกับผงะ สูดจมูกดมกลิ่นอย่างห้ามไม่อยู่ ม่านตาเบิกโพลง
หอมจัง!
กลิ่นหอมนั้นลอดเข้าปากลงสู่ช่องท้อง ทว่าเพราะมีเพียงกลิ่นหอมจึงทำให้ท้องไม่พึงพอใจ เริ่มบีบตัวเองอย่างช่วยไม่ได้
“จ๊อกๆๆ!”
เมื่อความหิวโหยเข้า
