วกฉินม่านอวิ๋นก็รู้สึกได้ทันทีว่าอุณหภูมิรอบตัวต่ำลง คล้ายกับมีความเย็นพัดผ่านผิวหนังของตน
สองพี่น้องกู้จื่อเหยายืนตะลึง ใบหน้าเรียบเฉย ทว่าในใจกลับมีคลื่นใหญ่โหมกระหน่ำ
หากข้าเดาไม่ผิด นั่นคือหยาดน้ำแข็งทมิฬพันปีกระมัง?
มิใช่สิ่งที่อารามเต๋าหลินเซียนมีหรอกหรือ?
จำได้ว่าหลายร้อยปีก่อนตนไปขอ ใช้เวลาอยู่หนึ่งวันหนึ่งคืน พวกเขาถึงยอมแบ่งให้ตนอย่างตระหนี่เพียงสามหยด
ยังไม่ทันที่พวกเขาจะได้สติคืนมา กลับเห็นหลี่เนี่ยนฝานอ้าปาก หยิบเยลลี่เข้าปาก เคี้ยวเบาๆ ครู่หนึ่งก็กลืนลงไป
หลี่เนี่ยนฝานอดมองทุกคนไม่ได้ เอ่ยปากถาม “เยลลี่นี้รสชาติใช้ได้เลย เย็นชื่นใจ สัมผัสกำลังดี พวกท่านอยากกินหรือไม่?”
ตอนแรกทุกคนผงะ แต่ต่อมาต่างก็ถอยออกไปก้าวหนึ่งโดยอัตโนมัติ โบกมือส่ายหน้า รีบตอบ “คุณชายหลี่ ไม่ต้องหรอก พวกเราเพิ่งทานอาหารเช้ามา ยังกินอะไรไม่ลง”
หัวใจพวกเขาสั่นสะท้าน
นั่นมันหยาดน้ำแข็งทมิฬพันปีเชียวนะ พวกข้าต้องอยากได้อยู่แล้ว!
เพียงแต่…พวกข้าไหนเลยจะกล้าเอาเข้ามากินอย่างท่าน นี่ไม่ทำเป็นไอศกรีมเลยล่ะ?
เป็นของดี แต่ไม่มีวาสนาได้เสพสุข!
นางจิตใจไม่สงบพักหนึ่ง ก็รีบระงับความตื่นเต้นในใจลง กล่าวเชิญอย
