่างนอบน้อม “คุณชายหลี่ ยากนักจะมีโอกาสมาสักครั้ง ไม่อย่างนั้นไปเยี่ยมชมหุบเขาเมฆาครามของข้าดีหรือไม่?”
“ไปหุบเขาเมฆาครามรึ?”
หลี่เนี่ยนฝานมีแววตาสนอกสนใจ ตนมาที่โลกบำเพ็ญเซียนก็นานขนาดนี้แล้วยังไม่มีโอกาสได้ไปสำนักบำเพ็ญเซียนเลย ไม่รู้ว่าด้านในเป็นอย่างไร อีกอย่าง ฝนเพิ่งหยุดตก เหมาะสมจะเดิ นทางท่องเที่ยวยิ่งนัก
เขาขยับเล็กน้อย เอ่ยอย่างอดไม่ได้ “ไปหุบเขาเมฆาครามจะรบกวนพวกท่านหรือไม่?”
สองพี่น้องกู้จื่อเหยาที่กำลังรอคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ เมื่อได้ยินเช่นนั้นก็แอบดีใจยกใหญ่ รีบร้อนกล่าว “ไม่รบกวน ไม่รบกวนสักนิด”
เป็นสองพี่น้องที่มีอัธยาศัยต้อนรับขับสู้เสียจริง
หลี่เนี่ยนฝานยิ้มแล้วเอ่ยว่า “เมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าก็ขอบังอาจไปเยี่ยมชมสักหน่อย รบกวนแล้ว”
กู้จื่อเหยายิ้มด้วยความตื่นเต้นดีใจ “คุณชายหลี่เกรงใจแล้ว ไม่ว่าจะเป็นคำอธิบายบันทึกท่องประจิม หรือการทำอาหาร ล้วนทำให้พวกเราประทับใจยิ่งนัก มีโอกาสมาถึงที่ของพวกเรา พวกเรา าย่อมต้องทำตัวเป็นเจ้าบ้านที่ดี”
หลี่เนี่ยนฝานหัวเราะ มีมิตรสหายเช่นนี้สุขสบายยิ่งนัก มีรสนิยม!
ทุกคนออกเดินทางจากเซียนเค่อจวี เข้าสู่หอคอยสูง
อากาศสดชื่นหลังฝนตกพัดปะทะใบหน้า ชวนให้หล
