มผัสถึงสุนทรีย์ไม่ได้ รู้สึกเพียงว่าตัวหนังสือที่พี่เน นี่ยนฝานเขียนนั้นงดงามราวกับบินออกมาจากกระดาษอย่างไรอย่างนั้น
แผ่นกระดาษเขียนคำอวยพรนี้…ให้คนไปง่ายๆ เช่นนี้เลยหรือ? ทั้งยังมอบให้ปุถุชนเสียด้วย
ผู้บำเพ็ญเซียนทุกคนล้วนงุนงงไปตามกัน สมองของพวกเขาไม่อาจตอบสนอง ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรทำอย่างไร
หญิงชราผู้นั้นสมองขาวโพลน ความสามารถในการขบคิดมลายหายไปสิ้นราวกับกลายเป็นหุ่นไม้ นิ่งงันอยู่ที่เดิมเช่นนั้น น
สมบัติล้ำค่า!
นี่เป็นสมบัติล้ำค่าไม่อาจประเมินราคาได้!
มอบให้แก่ลูกศิษย์ที่ตนเพิ่งรับเข้าสำนักเนี่ยนะ
นางรู้สึกราวกับเป็นภาพฝัน งงงันที่อยู่ๆ สวรรค์ก็โยนแป้งทอดไส้เนื้อชิ้นโตลงมาให้
“ชอบก็ดีแล้ว จำไว้ว่าต้องตั้งใจฝึกฝน” หลี่เนี่ยนฝานบอก
นานนานพยักหน้ารัว ยืนยันเป็นมั่นเหมาะ “อื้มๆ ข้าจะทำให้ได้!”
“เอาละ นี่ก็ดึกแล้ว ข้าต้องกลับบ้านแล้วละ” หลี่เนี่ยนฝานบอก
ทันใดนั้นนานนานก็พูดขึ้นว่า “พี่เนี่ยนฝานรอก่อน ต่อไปข้าจะต้องแย่งของที่ดีที่สุดในโลกมาให้ท่าน!!”
“ฮ่าๆๆ ได้ ข้าจะรอ!”
………………………………..
