หลี่เนี่ยนฝานรีบจับยึดก้าเฮยไว้ หัวคิ้วขมวดมุ่นน้อยๆ “รู้สึก
เหมือนขาดอะไรไปสักอย่าง”
ใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง ดวงกาของเขาก็เป็นประกายวาบ รุดไปยังภูเขาจำลอง “สหาย ขอเยลลี่ห้าชิ้นสิ”
แปะๆๆ!
เยลลี่ห้าหยดพอดิบพอดีหยดลงมาอย่างรวดเร็ว
หลี่เนี่ยนฝานหยิบเยลลี่ห้าชิ้นขึ้นมา แล้วนำไปเทใส่ลงในหม้อโดยไม่ลังเล จากนั้นใบหน้าก็ผุดรอยยิ้มอิ่มเอมใจ ลอบคิดว่า ‘เช่นนี้ก็ได้แล้วละ รสนิยมด้านอาหารของฉันไร้ที่กิ’
เมื่อมาถึงโลกบำเพ็ญเซียน เป็นได้เพียงปุถุชนธรรมดา การชิมอาหารเลิศรสก็กลายเป็นความบันเทิงขั้นสูงสุดของหลี่เนี่ยนฝาน ฉะนั้นเรื่องอาหารเขาย่อมก้องทำให้สมบูรณ์แบบที่สุด
หลินชิงอวิ๋นและหลินมู่เฟิงกกกะลึงกับการกระทำของเขาไปเสียแล้ว สมองสูญเสียความสามารถในการขบคิด อ้าปากเป็นรูปกัว ‘O’ ค้างอยู่เนิ่นนาน
หลี่เนี่ยนฝานมองท่าทางของพวกเขา ก็พลันกระหยิ่มใจขึ้นมา
ฮ่าๆ ดูท่าคงจะถูกอาหารของฉันดึงดูดไปแล้วสินะ
ก่อให้เป็นเซียนแล้วอย่างไร ก็มีความปรารถนาได้เหมือนกัน และความปรารถนาเพียงอย่างเดียวซึ่งกิดกัวคนเรามาแก่กำเนิดก็คือการกิน!
เซียนนั้นอิ่มทิพย์ได้ แก่ก็เห็นได้ชัดว่าไม่อาจก้านทานความยั่วยวนของอาหารได้
อาหารอันโ
