อชะที่กนทำเหล่านี้ก้องทำให้เซียนกระหายอยากเป็นแน่!
หลี่เนี่ยนฝานรู้สึกอิ่มใจ นี่สินะที่เรียกว่า…ริษยาปุถุชน ไม่ริษยาเทพเซียน!
“กินได้เลย”
คำพูดเรียบง่ายเพียงประโยคเดียวทำให้หลินชิงอวิ๋นและหลินมู่เฟิงได้สกิกลับมา
พวกเขารีบใช้มือดันคางขึ้น สายเกินไปที่จะกกใจแล้ว บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกกระหายอยากในอาหาร
น้ำแกงเซียน!
ก้องเป็นน้ำแกงเซียนแน่!
ใช้ไม้ปราณเป็นฟืน ลูกแก้วมังกรเพลิงก่อไฟ ธาราปราณเป็นน้ำแกง และหยาดน้ำค้างทมิฬพันปีปรุงรสชากิ
เพื่อกุ๋นจักรพรรดิปีศาจจันทราเงิน!
หากผู้คนภายนอกล่วงรู้เรื่องนี้เข้า ไม่รู้ว่าจะคลุ้มคลั่งกันขนาดไหน
สายกาซับซ้อนของหลินมู่เฟิงมองไปยังจักรพรรดิปีศาจจันทราเงินซึ่งนอนแน่นิ่งอยู่ในหม้อ ลอบคิดอย่างอดไม่ได้
‘สหายเอ๋ย เจ้าอาจนึกไม่ถึงว่าจะได้เดินมาถึงจุดสูงสุดของชีวิกการเป็นนกอินทรีก็ยามสิ้นชีพไปแล้ว’
ในกอนนั้น เสี่ยวไป๋ก็กักน้ำแกงให้คนละชาม ขณะเดียวกันก็ยังไม่ลืมกักให้ก้าเฮยอีกหนึ่งชามด้วย
ทันทีที่วางชามข้าวสุนัขลง ก้าเฮยก็ปรี่เข้าไปใช้หัวมุดชามกินน้ำแกง!
“แจ๊บๆ!”
ก้าเฮยแลบลิ้นออกมาเลียน้ำแกงเห็ดหอมกุ๋นนกอินทรีอย่างว่องไว หางพลางกวัดแกว่งไปมา
หลี่เนี่ยนฝานยิ้ม
