บ้าง” ลั่วซืออวี่หวนระลึกถึงอดีต “ครั้งแรกที่ข้าพบกับคุณชายหลี่ เขาชวนข้ากินแตงโม แตงโมธรรมดาๆ เช่นนั้นเลย แต่ว่า…มันกลับทำให้ข้าทะลวงถึงขั้นจู้จีสำเร็จ! ท่านจินตนาการออกไหมว่าแตงโมนั่นถึงกับมีทำนองมรรคาแฝงอยู่!
ข้างกายของคุณชายหลี่มีอาวุธเซียนชิ้นหนึ่ง ชื่อว่าเครื่องฟอกอากาศ ดูดอากาศเข้าไป แล้วพ่นพลังปราณออกมา! พ่นพลังปราณออกมาไม่หยุด! แล้วก็มีอาวุธเซียนอีกชิ้นหนึ่ง ชื่อว่าเครื่องกรองน้ำ ใส่น้ำธรรมดาเข้าไป จะได้ธาราปราณออกมา! ข้ามอบหยกคุ้มกายแสนธรรมดาให้ชิ้นหนึ่ง เขาไปแต่งเติมอีกไม่เท่าไร ก็มอบจิตวิญญาณจริงๆ ของหงส์ฟ้าให้แก่ป้ายหยก! เขาเขียนโคลงคู่แผ่นหนึ่ง ในนั้นถึงกับแฝงวิถีอายุวัฒนะ! เขาเชิญพวกข้าไปกินหม้อไฟ ในหม้อมีพลังหยินหยางปนอยู่ แม้แต่ผักก็ยังมีทำนองมรรคาแฝงอยู่ด้วย!
อีกทั้ง ใบชาที่พวกเราเพิ่งจะดื่มกันวันนี้…”
ลั่วซืออวี่ยิ่งพูดก็ยิ่งรู้สึกว่าแม้แต่ตนเองก็ตื่นตะลึง ก่อนหน้านี้ไม่ทันได้เรียบเรียงความคิด บัดนี้มาใคร่ครวญดู ทั้งตัวของคุณชายหลี่ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าล้วนแต่ไม่ธรรมดา!
เฮือก
แต่ละอย่างที่พูดมานั้นทำให้ฉินม่านอวิ๋นสูดลมหายใจเฮือก เมื่อถึงอย่างสุดท้าย นางก็แทบลมจับล้มตึงลงไปตรงนั้น
น่ากลัวเกินไปแล้ว ทำให้รู้สึกขนพอสยองเกล้าจริงๆ!
แม้แต่อากาศหายใจของคุณชายหลี่ก็เป็นของของเทพเซียน บุคคลสำคัญผู้สูงส่งเช่นนี้ หากมีผลท้อสวรรค์ในครอบครองก็เป็นเรื่องสมควรแล้ว
นั่นเป็นถ
