นี้ขึ้นมาจริงๆ เพราะในโลกที่เขาจากมานั้น มีผู้คนมากมายที่ทำอาหารจานนี้เป็น
ความแตกต่างระหว่างเสี่ยวหลงเปากับซาลาเปาทั่วไปคือหลังจากที่เสี่ยวหลงเปาซึมซับน้ำซุปเข้าไป แผ่นแป้งของมันจะบางและดูโปร่งแสง เสี่ยวหลงเปาไม่ได้มีน้ำซุปข้นอยู่ภายใน มันมีเพียงกลิ่นหอมที่อบอวลเท่านั้น
ใครก็ตามที่ได้กินเสี่ยวหลงเปาที่มีกลิ่นหอมและรสชาติอร่อยก็จะไม่รู้สึกเบื่อเลย ดังนั้นอาหารประเภทนี้จึงเป็นตัวเลือกที่ดีสำหรับมื้อเช้า
ดวงตาของหนานกงหวั่นเบิกกว้างขณะมองเข่งเสี่ยวหลงเปา ไอน้ำและกลิ่นหอมยั่วใจที่โชยออกมาจากเข่งใบนั้นกระตุ้นให้นางรู้สึกอยากอาหารขึ้นมา
พวกที่อยู่ข้างๆ นางเริ่มกินอาหารของตัวเองแล้ว สุนัขสีดำตัวนั้นกินอาหารของมันเสียงดัง ในขณะที่หญิงสาวผู้เยือกเย็นก็ใช้มือของตนเองโกยข้าวแล้วยัดใส่ปาก มารยาทบนโต๊ะอาหารของนางแย่มาก
หนานกงหวั่นคีบเสี่ยวหลงเปาด้วยตะเกียบแล้วกัดมันเบาๆ กลิ่นหอมฟุ้งของมันปะทุออกมาจากตัวแป้งแล้วทะลักเข้ามาในปากของหญิงสาว เมื่อลิ้นของนางได้รับรสอร่อยของเสี่ยวหลงเปาลูกนี้ ร่างกายของนางก็สั่นเทิ้มอย่างห้ามไม่อยู่
“มัน…อร่อยมากจริงๆ”
เมื่อหนานกงหวั่นกลืนเสี่ยวหลงเปาลงท้อง นางก็ส่
