เมื่อลำแสงสีทองสลายหายไป ละอองเลือดหนาแน่นก็แผ่เข้าปกคลุมไปทั่วบริเวณ
ร่างของเจ้ากุ้งโซเซอยู่กลางอากาศก่อนจะค่อยๆ ลอยไปเกาะศีรษะของเจ้าขาวดังเดิม พอเกาะหมับได้แล้วมันก็ไม่ขยับตัวแม้แต่น้อย
ดวงตาของหนานกงเสวียนอิงเบิกกว้าง นัยน์ตาเงื่องหงอยของเขาขยายขนาดขึ้นและเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ เขาค่อยๆ เลื่อนสายตาลงมาที่ร่างกายตัวเองซึ่งบัดนี้เต็มไปด้วยรูนับไม่ถ้วน เมื่อเห็นดังนั้นก็รู้สึกหดหู่ใจอย่างมากก่อนจะกระอักเลือดออกมาคำใหญ่
พลังรัศมีของเขาค่อยๆ จางลง พลังชีวิตแต่ละสายสลายหายไปช้าๆ
“เหตุใด…เรื่องนี้จึงเกิดกับข้าได้”
นี่เขาถูกกุ้งตัวหนึ่งสังหารจริงหรือ…
ร่างของเขาถูกเจาะพรุนก่อนที่โอสถทิพย์จะทันได้ออกฤทธิ์ เลือดไหลหลั่งออกมาจากทุกรูบนร่างกาย แม้แต่หัวใจก็ถูกเจ้ากุ้งทะลวงจนฉีกขาด ไม่มีทางใดเลยที่เขาจะยังสามารถรักษาชีวิ ตไว้ได้
เมื่อหัวใจถูกกะซวกจนเว้าแหว่งเช่นนี้เขาจะยังรอดชีวิตไปได้อย่างไร
อั่ก!
หนานกงเสวียนอิงกระอักเลือดออกมาระลอกใหญ่ ร่างสั่นสะท้านรุนแรง
เมื่อเลือดหลั่งไหลออกมาจากรูเล็กรูน้อยทั่งทั้งร่าง เขาก็อ่อนแรงจนต้องทรุดตัวลงคุกเข่า ไม่นานก็หมอบลงไปนอนราบกับพื้น ไม่ขยับเขยื้อนแม
