้วยแต่เป็นการหลับลึก ช่างหนังหนาตายยากตายเย็นไม่ต่างจากแมลงสาบเลยสักนิด
ปู้ฟางยกร่างของหนานกงอู๋เชวียขึ้นมาก่อนจะแบกเข้าร้านไป
หลังโยนร่างอีกฝ่ายลงพื้นดัง ‘โครม’ ปู้ฟางก็ปิดประตูสัมฤทธิ์หนักอึ้งหน้าร้าน
…
บรรยากาศรอบๆ ร้านกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง เมฆสีดำที่ปกคลุมไปทั่วเมืองค่อยๆ สลายหายไปทันทีที่ฝนหยุดตก ลมหนาวก่อตัวและพัดผ่านไปทั่วเมือง
ร่างของหนานกงเสวียนอิงนอนแผ่อยู่ข้างถนนไร้ซึ่งร่องรอยของลมหายใจ เป็นภาพที่น่าสังเวชไม่น้อย
รอบๆ ร้านเต็มไปด้วยเศษหินเศษปูน ไม่มีหินก้อนใดที่ไม่บุบสลายหรือป่นปี้ ทว่าเมื่อวงแหวนปราณของเมืองหมอกนภาฟื้นตัวกลับมาอีกครั้ง พื้นถนนแถวนั้นก็ค่อยๆ ถูกซ่อมแซมช้าๆ
ศพของหนานกงเสวียนอิงถูกปล่อยทิ้งไว้อย่างนั้น ไม่มีผู้ใดมาเก็บไปสักคน
แกรก
เสียงคนย้ำเท้าลงบนกองหินดังขึ้นเมื่อร่างหนึ่งปรากฏตัวออกมาจากความมืด คนผู้นี้สวมชุดคลุมสีดำปกปิดใบหน้าจนทำให้เห็นไม่ชัด สิ่งเดียวที่สะดุดตาคือหีบสัมฤทธิ์ขนาดใหญ่ซึ่ง งแบกไว้บนหลัง
รัศมีสีแดงก่ำน่าสะพรึงกลัวเปล่งออกมาจากภายในชุดคลุมสีดำ
“หุ่นเชิดตัวนั้นมหัศจรรย์ดีแท้… ไม่ได้เป็นของสำนักหุ่นเชิด… แต่กลับแข็งแกร่งไม่น้อย ข้าชักสนใจเสียแล้วส
