ิ” เสียงแหบห้าวดังออกมาจากร่างของชายชุดดำและก้องกังวานไปทั่วบริเ เวณ
เสียงหัวเราะเบาๆ เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปาก มันไม่คล้ายเสียงหัวเราะเท่าใด แต่เหมือนเสียงอะไรบางอย่างขูดขีดกันมากกว่า ฟังดูขนลุกขนชันเป็นอย่างยิ่ง
“แม้ข้าจะรู้สึกไม่ชอบใจนัก แต่ครั้งนี้จะปล่อยไปก็แล้วกัน อย่างไรเสียเจ้านั่นก็ยังอุตส่าห์ทิ้งศพของยอดฝีมือชั้นกายาศักดิ์สิทธิ์ไว้ให้ คนผู้นี้คือผู้อาวุโสลำดับสองของตระกู ลหนานกงสินะ… ข้าอยากรู้นักว่าตระกูลหนานกงจะมีปฏิกิริยาอย่างไรเมื่อได้เห็นหุ่นเชิดที่หลอมจากศพของเขา”
ชายชุดดำยืนอยู่ข้างๆ ศพของหนานกงเสวียนอิง
หลังจากยักไหล่อย่างไม่แยแส เขาก็เหวี่ยงหีบสัมฤทธิ์ลงพื้น ทำให้พื้นดินสั่นสะเทือนเล็กน้อย
แอ๊ด…
เสียงแอ๊ดดังออกมาจากหีบเมื่อฝาหีบถูกเปิด รัศมีลึกลับน่าสะพรึงกลัวแผ่ออกมาจากในหีบ ชายผู้นั้นยื่นมือทั้งสองข้างออกไปลากขาของหนานกงเสวียนอิงแล้วดึงเข้ามาในหีบ
เสียงคำรามบูดเบี้ยวและเสียงคร่ำครวญอย่างเศร้าโศกสะท้อนก้องออกมาจากศพของหนานกงเสวียนอิงขณะถูกดึงเข้าไปในหีบ ภายในหีบคล้ายมีใบหน้าบิดเบี้ยวที่ต้องการออกไปปรากฏขึ้น
ทว่ายอดฝีมือของสำนักหุ่นเชิดกลับทำเพียงเปล่งเสียงหัวเราะแหบห้า
