วออกมา แล้วยื่นนิ้วหนึ่งเข้าไปในหีบเพื่อสัมผัสศีรษะของหนานกงเสวียนอิงเบาๆ
ปัง!
ศพของหนานกงเสวียนอิงถูกดึงเข้าไปในหีบจากนั้นฝาหีบก็ปิดลงเสียงดังสนั่น
กร้วม! กร้วม!
เสียงกระดูกถูกเคี้ยวดังออกมาจากภายในหีบ ทั้งยังมีเสียงกระดูกถูกหักอีกด้วย
ชายผู้มีนัยน์ตาสีแดงหันมามองประตูที่ปิดแน่นของร้านอาหาร นัยน์ตามีแววลุ่มลึก ผ่านไปพักหนึ่งจึงแบกหีบขึ้นบ่าแล้วเดินออกไปจากสถานที่แห่งนี้
ร่างของเขาค่อยๆ หายไปในความมืดมิด
สายลมแผ่วเบาพัดพาเศษหินที่อยู่บนพื้นให้ปลิวขึ้นมาเกิดเป็นเสียงแกรกกรากดังก้อง
…
หอโอสถ เมืองหมอกนภา
ร่างใหญ่โตของหยางเหมยจี๋คุกเข่าอยู่บนเสื่อสีเหลือง หญิงสาวเคร่งขรึมและระแวดระวังเป็นอย่างมากจนแทบไม่กล้าหายใจเสียงดัง
ชายชราคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้านาง ผมของคนผู้นี้ขาวหมดศีรษะ เคราและคิ้วเองก็ขาว ดวงตาของชายชราปิดสนิทหายใจแผ่วเบา ทุกครั้งที่หายใจออกเคราจะกระเพื่อมเบาๆ
“ทะ…ท่านอาจารย์… ข้าต้องอยู่ในหอยานี่อีกนานเท่าไรเจ้าคะ” หยางเหมยจี๋บิดร่างอย่างเหนียมอายพลางเอ่ยปากถามเสียงกระมิดกระเมี้ยน
ชั่วลมหายใจถัดมา ชายชราก็ลืมตาขึ้นพลันจ้องมาที่นาง
“เมืองหมอกนภาในขณะนี้กำลังเผชิญกับกลียุ
