เอี่ยมอ่องกลับสกปรกและเต็มไปด้วยซากปรักหักพัง
หยางเหม่ยจี๋ถอนหายใจพลางมองความเละเทะรอบร้าน นางคุ้นชินกับเหตุการณ์เช่นนี้เสียแล้ว
หยางเหม่ยจี๋เอ่ยขอบคุณปู้ฟาง ก่อนถกแขนเสื้อแล้วเริ่มเก็บกวาดร้าน โต๊ะเก้าอี้พังยับ พื้นร้านเป็นหลุมเป็นบ่อ ร้านไม่มีวงแหวนปราณคอยปกป้องจึงไม่อาจต้านทานความพินาศที่เกิดจาก กการพลังของยอดฝีมือขั้นเซียนเทพได้ หลังทำความสะอาดสักพัก ร้านก็กลับมาเอี่ยมอ่องเหมือนเดิม
กระนั้นในร้านก็ไม่มีโต๊ะกับเก้าอี้สักตัว เหลือเพียงร้านเปล่าๆ เท่านั้น
“นายท่านเจ้าคะ ต้องขออภัยด้วยที่ทำให้ท่านต้องมาเห็นภาพไม่น่าดูเช่นนี้” หยางเหม่ยจี๋เอ่ยขอโทษปู้ฟาง
สีหน้าของหยางเหม่ยจี๋ซีดเซียวดูน่าเกลียด นางรีบหยิบขวดกระเบื้องจากกระเป๋าคลังเก็บ เทยาเม็ดกลมออกมาหนึ่งเม็ดแล้วกลืนลงคอ
ปู้ฟางมองหยางเหม่ยจี๋ ก่อนหยิบขนมปังหอยนางรมจากกระเป๋าคลังเก็บของระบบแล้วโยนให้อีกฝ่าย
“กินซะ มันฟื้นฟูพลังปราณเที่ยงแท้ได้เร็วกว่าโอสถนั่น” ปู้ฟางกล่าว
ตอนรับขนมปังหอยนางรมมา หยางเหม่ยจี๋ถึงกับตกตะลึง
“สิ่งนี้คืออะไร กลิ่นหอมดีเหลือเกิน มันกินได้ใช่หรือไม่”
หยางเหม่ยจี๋เหลือบมองปู้ฟางด้วยสายตากังวล ก่อนกัดขนมปังหอยนางรมเข้าไปหน
