ึ่งคำ นัยน์ตาของนางเบิกกว้างกลมโต แววตาเต็มไปด้วยความกังขาระคนแปลกใจ
เจ้านี่จะอร่อยเกินไปแล้ว!
นางไม่เคยชิมของอร่อยเช่นนี้มาก่อน!
หลังจากกินขนมปังหอยนางรมเข้าไปคำใหญ่ หยางเหม่ยจี๋ก็ห้ามตัวเองไม่อยู่แล้วกินส่วนที่เหลือเข้าไปอีกหลายคำ
พอได้กินหอยนางรมอร่อยล้ำที่อยู่ในขนมปังหอยนางรม นางก็ตื้นตันจนแทบจะร้องไห้ออกมา
หยางเหม่ยจี๋เติบโตในเมืองหมอกนภา วันๆ ได้กินแต่โอสถอดอาหารหลากรส เพราะร้านอาหารทุกแห่งในเมืองล้วนปิดกิจการเนื่องจากขาดทุน มีเพียงร้านของตระกูลนางที่เหลือรอดมาได้
ทว่าร้านอาหารหมอกเมฆาไม่มีพ่อครัวแม่ครัว แล้วจะทำอาหารอร่อยๆ ออกมาได้อย่างไร
นานมากแล้วที่นางได้กินอาหารซึ่งทำให้รู้สึกปลื้มปริ่มจนแทบจะร้องไห้ออกมา
ขณะกินร่างใหญ่โตของหยางเหม่ยจี๋ก็สั่นเทิ้ม ราวกับว่านางสะอื้นเป็นพักๆ ซึ่งเป็นการยืนยันว่าอาหารที่กำลังกินประทับจิตประทับใจเพียงใด
“เจ้าคงได้ยินที่หมอนั่นพูดก่อนไป” ปู้ฟางมองหยางเหม่ยจี๋ที่กำลังเคลิบเคลิ้มก่อนจะพูดออกมา
หยางเหม่ยจี๋ผงะ สีหน้าเปลี่ยนเป็นหมองหม่นอีกครั้ง
“ข้าได้ยินแล้ว หากแถวนี้เต็มไปด้วยร้านโอสถทิพย์ที่ขายโอสถอดอาหารหลากรส ร้านอาหารหมอกเมฆาจะกลายเป็นตัวตลกสำหรับทุกค
