ตาก่อนจะเหลือบมองร่างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของหยางเหม่ยจี๋ เขาพูดด้วยน้ำเสียงเกลียดชัง
“หมายความว่าเจ้ามันโง่เขลา ตั้งแต่ที่ตระกูลหนานกงของข้าคิดค้นโอสถอดอาหารหลากรส ก็ไม่มีใครหน้าไหนโง่เขลาพอที่จะมาเปิดร้านอาหารในเมืองหมอกนภาแห่งนี้ ในฐานะนักเล่นแร่แปรธาตุด้วยกัน เจ้าเองก็ควรฉลาดพอที่จะเข้าใจความจริงข้อนี้”
หยางเหม่ยจี๋กำหมัดแน่น ดวงตาทั้งสองของนางแดงก่ำ กล้ามเนื้อบนใบหน้าเริ่มกระตุก ราวกับไม่อาจยอมรับได้ว่าร้านอาหารไม่เป็นที่ต้องการอีกต่อไปแล้ว
“อ้อ อย่างนี้เองหรอกหรือ ไอ้โอสถรสชาติเหมือนมูลสุนัขนั่นตระกูลของเจ้าเป็นคนคิดค้นขึ้นมาสินะ”
ขณะที่หนานกงหมิงกำลังเดือดดาล คนผู้หนึ่งก็เดินออกมาจากด้านหลังร่างกายใหญ่โตของหยางเหม่ยจี๋ น้ำเสียงราบเรียบกระทบโสตประสาทของหนานกงหมิง
หยางเหม่ยจี๋ตกตะลึง กระทั่งหนานกงหมิงและเด็กหนุ่มข้างกายก็ยังอึ้งไปกับคำพูดของปู้ฟาง พวกเขาไม่นึกไม่ฝันว่าจะมีใครกล้าใช้คำหยาบคายถึงเพียงนี้เรียกโอสถอดอาหารหลากรส นั่นเพราะโอสถนี้เป็นความภาคภูมิใจของตระกูลหนานกง
ขนทั่วตัวของหนานกงหมิงตั้งชันขณะจับจ้องร่างกายเพรียวบางของปู้ฟางด้วยนัยน์ตาอาฆาต
ไอ้หมอนี่รนหาที่แล้ว ราวกับว่าการพ
