มาย ทุกคนจึงไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย พอเข้าเหมืองไปแล้ว บรรดาศิษย์ก็เดินตรงไปเรื่อยๆ อย่างช้าๆ คอยระมัดระวังภัยที่อาจเกิดขึ้นรอบตัว
พอเดินไปได้สักพัก พวกเขาก็เร่งฝีเท้าขึ้น จนมาถึงรอยแยกในที่สุด
ทุกคนเข้าไปในรอยแยกนั้นแล้วเดินลึกไปจนถึงถ้ำ แล้วก็เห็นผู้บัญชาการเฟิงที่อยู่ในถ้ำพอดี เมื่อพวกเขาเห็นผู้นำของตน ความตื่นเต้นก็เหือดหายไปจากใบหน้า แปรเปลี่ยนเป็นความประหล ลาดใจ จากนั้นก็กลายไปเป็นความหวาดกลัวอย่างรวดเร็ว
“ผู้…ผู้บัญชาการเฟิงสิ้นชีพแล้วรึ”
…..
ประตูห้องครัวเปิดออกช้าๆ กลิ่นหอมเข้มข้นชวนเมามายลอยออกมาจากห้องครัว กลิ่นนั้นไม่ต่างอะไรจากสายน้ำเชี่ยวกรากที่ถูกเก็บอยู่หลังประตูกั้นน้ำเป็นเวลานาน ทันทีที่ประตูเปิด ดมันก็ไหลทะลักออกมา
พอกลิ่นดังกล่าวพุ่งออกจากห้องครัว มันก็เข้าท่วมไปทั้งวัง ทุกคนที่อยู่ที่นี่ทั้งตื่นตกใจและดื่มด่ำไปกับกลิ่นอาหารหอมในเวลาเดียวกัน จนอดไม่ได้ที่จะหันไปมองทางห้องครัวทั
