นที
ชายร่างผอมเพรียวเดินออกจากห้องครัวมาพร้อมชามกระเบื้องขนาดใหญ่ในมือ
อวี่ฝูเดินตามอีกฝ่ายมาติดๆ ดวงตากลมโตของนางเต็มไปด้วยความชื่นชม
‘ทักษะการทำอาหารของเถ้าแก่ปู้ยอดเยี่ยมกว่าข้าชนิดไม่ทิ้งฝุ่น ข้ายังต้องศึกษาจากเขาอีกมากนัก’
อูมู่ ประมุขอสรพิษ และคนอื่นๆ มองชามในมือปู้ฟางที่มีควันฉุยออกมา กลิ่นหอมชวนมึนเมาลอยออกจากชามอยู่ตลอดเวลา
“เถ้าแก่ปู้ นี่อาหารจานที่ท่านทำหรือ หอมดีแท้…”
อูมู่อุทานด้วยความชื่นชม เขาเคยกินอาหารฝีมือปู้ฟางมาก่อนตอนไปเยือนร้านของชายหนุ่ม คำชมนี้จึงออกมาจากใจจริง
แม้ประมุขอสรพิษจะไม่อยากยอมรับผลลัพธ์นี้ แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธกลิ่นหอมหวนที่ทุกคนกำลังสูดเข้าไปได้ ทำให้นางไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมรับในความยอดเยี่ยมของอีกฝ่ายแม้จะไม ม่พอใจก็ตาม
ส่วนบรรดาพ่อครัวแม่ครัวหลวงต่างงงเป็นไก่ตาแตก กลิ่นที่พวกเขากำลังสูดดมเข้าไปก้าวข้ามความรู้เรื่องการทำอาหารของพวกเขาไปไกลชนิดจินตนาการไม่ออก พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่าจะมีคน นที่สามารถทำอาหารที่มีกลิ่นหอมถึงเพียงนี้ออกมาได้
แต่หนึ่ง
