ในนั้นก็เรียกสติตนเองกลับมาได้ ก่อนจะรีบส่ายหน้าพลางเอื้อนเอ่ย “นี่มันไม่ถูกต้อง! เป็นไปไม่ได้…อาหารที่ใช้ปลาต้องสาปมาทำจะมีกลิ่นหอมเช่นนี้ได้อย่างไร แถมปลานี้ ยังมีพิษไม่ควรนำมากินอีกด้วย”
พอบรรดาพ่อครัวแม่ครัวที่กำลังมึนเมากับกลิ่นหอมของอาหารได้ยินคำพูดนี้ พวกเขาก็พยักหน้าเห็นด้วยทันที
ปู้ฟางที่ในมือถือชามกระเบื้องปรายตามองพ่อครัวผู้นั้น แต่ก็รู้สึกขี้เกียจเกินกว่าจะตอบคำ
ชายหนุ่มวางชามกระเบื้องลงบนโต๊ะที่ตั้งอยู่หน้าห้องครัว จากนั้นทุกคนก็กรูกันเข้ามาล้อมโต๊ะตัวนั้นเอาไว้
“ก่อนหน้านี้ข้าบอกว่าพอทำเสร็จจะให้ชิม พวกเจ้าอยากลองชิมสักนิดหรือไม่” ปู้ฟางมองอูมู่และประมุขอสรพิษก่อนเอ่ยถาม
ทั้งสองชะงักไปแล้วเริ่มลังเลใจขึ้นมา ที่ลังเลเป็นเพราะปู้ฟางบอกว่าปลาชนิดนี้มีพิษที่แรงพอจะทำให้ผู้ฝึกตนขั้นเซียนเทพตายได้ แน่นอนว่าพอได้ยินดังนั้นพวกเขาก็รู้สึกกล ลัวปลาชนิดนี้ เพราะทั้งสองเป็นผู้ฝึกตนขั้นเซียนเทพ จะกินอาหารที่อาจทำให้ตนเองตายอย่างสุ่มสี่สุ่มห้าได้อย่างไร
ปู้ฟางมองทั้งสองที่ยั
