ร แม้แต่ใบหน้าของเถ้าแก่ปู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขาก็ไม่รู้จักด้วยซ้ำ
พอเซียวเยียนอวี่เรียกสติกลับมาได้ นางก็แนะนำปู้ฟางให้บรรดาหมอหลวงรู้จักด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนมีไมตรีจิต
นางเคารพพวกเขาเนื่องจากคนที่คอยรักษาชีวิตของเซียวเหมิงเอาไว้ระหว่างรอปู้ฟางกลับมา ก็คือบรรดาหมอหลวงเหล่านี้นั่นเอง หากไม่มีพวกเขา เซียวเหมิงคงจะพ่ายแพ้ให้พิษร้ายและจากไปนานแล้ว
ด้วยเหตุนี้นางจึงรู้สึกขอบคุณหมอหลวงเหล่านี้ไม่น้อย
“ผู้นี้คือเถ้าแก่ร้านเล็กๆ ของฟางฟางเจ้าค่ะ เขามาที่นี่ในวันนี้เพื่อช่วยรักษาบิดาข้า…” เซียวเยียนอวี่เอ่ยแนะนำปู้ฟางให้กลุ่มหมอหลวงชรารู้จักด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร
ทันใดนั้นหมอหลวงชราคนหนึ่งก็หันขวับไปมองปู้ฟางด้วยสายตาที่เหมือนกำลังประเมินชายหนุ่มอยู่
“แม่นางเซียว ร้านเล็กๆ ของฟางฟางเป็นโรงหมอไหนหรือ เหตุใดข้าจึงไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน” หมอหลวงชราผู้นั้นเปิดปากถาม เมื่อทั้งหมดที่เหลือได้ยินคำถามของหมอหลวงผู้นั้น พวกเขาก็พยักหน้าหงึกหงักตามแล้วหันมามองนางเพื่อรอฟังคำตอบ
เซียวเยียนอวี่ดูมีสีหน้าขวยเขินอยู่พอตัวเมื่อได้ยินคำถามเรื่องร้านเล็กๆ ของฟางฟาง
“ร้านเล็กๆ ของฟางฟางไม่ใช่โรงหมอเจ้าค่ะ แต่เป็นร้านอา
