หารที่โด่งดังที่สุดในนครหลวง” เซียวเยียนอวี่เอ่ยตอบ
ร้านอาหารเช่นนั้นรึ
พวกเจ้ากำลังเล่นปาหี่อะไรกันอยู่ นี่พวกข้ามารักษาคนป่วยนะ ไม่ใช่มากินข้าว…
“ร้านอาหารรึ แม่นางเซียว การรักษาชีวิตคนไข้นั้นไม่ใช่เรื่องตลก เจ้าเอาคนไม่รู้วิชาแพทย์มาทำไม ร้านอาหารนั้นเป็นกิจการของพ่อครัวไม่ใช่หมอ”
“ใช่แล้ว แม่นางเซียว ท่านเคยเห็นพ่อครัวรักษาอาการป่วยใครได้หรือ” หมอหลวงชราอีกคนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ
ฟังดูก็รู้ว่าพวกเขารู้สึกเคลือบแคลงสงสัยในความสามารถของปู้ฟางทันทีที่รู้ว่าชายหนุ่มเป็นใคร กลุ่มชายชราต่างพากันมองปู้ฟางด้วยสายตาประเมินพร้อมส่ายหน้าไปด้วย
ปู้ฟางมองเหล่าชายชราที่กำลังตั้งแง่ด้วยสายตาสงบนิ่งไร้ความรู้สึก จากนั้นเขาก็ค่อยๆ หันไปมองเซียวเยียนอวี่แล้วถามนางเพียงคำถามเดียว
“เจ้ายังอยากให้ข้ารักษาเขาอยู่หรือไม่ หากไม่ข้าจะได้กลับไปนอนยาวๆ…”
ใบหน้าของเซียวเยียนอวี่ซีดลงทันที นางไม่ได้พูดพร่ำทำเพลงหรือพยายามอธิบายอะไรกับหมอหลวงอีก แต่รีบนำปู้ฟางเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็ว
เมื่อเหล่าชายชราเห็นว่าเซียวเยียนอวี่เลือกเมินพวกเขาที่เป็นถึงหมอหลวง แต่กลับไปเข้าข้างพ่อครัวแทน ใบหน้าของทุกคนก็บูดบึ้งบอกบุญ
