อกมาเสีย แล้วข้าอาจจะสั่งให้กองทัพของเราล่าถอยไปก่อน วันพรุ่งนี้เราค่อยมาเจรจากันอีกที”
จีเฉิงเสวี่ยขมวดคิ้ว นี่พวกเจ้าเปิดฉากโจมตีพวกข้าเพียงเพราะคนคนเดียวน่ะรึ จะปรามาสจักรวรรดิวายุแผ่วเกินไปแล้ว
จีเฉิงเสวี่ยขุ่นข้องกับคำพูดของเจ้ามู่เฉิงมาก แต่ก็รู้ดีว่าจะระบายความโกรธใส่อีกฝ่ายไม่ได้ เขาจึงต่อยกำแพงเมืองเพื่อระบายอารมณ์
“ใคร”
น้ำเสียงของจีเฉิงเสวี่ยที่ลอยออกจากกำแพงเมืองเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวที่อัดแน่นอยู่ภายใน
เมื่อได้ยินดังนั้น ทั้งราชาอวี่และเจ้ามู่เฉิงก็ยิ้มหยันออกมา
“เจ้าน่าจะคุ้นเคยกับคนผู้นี้เป็นอย่างดี เขาอยู่ที่ร้านเล็กๆ ของฟางฟาง พวกข้าต้องการตัวปู้ฟางอย่างไรกันเล่า” เจ้ามู่เฉิงพูดช้าๆ
ทันทีที่คำพูดนั้นหลุดออกจากปาก เสียงพูดคุยเซ็งแซ่ก็ดังขึ้น
“อะไรกัน เถ้าแก่ปู้น่ะรึ”
สีหน้าของจีเฉิงเสวี่ยพลันเปลี่ยนไป เหตุใดคนพวกนี้จึงต้องการให้จักรวรรดิวายุแผ่วส่งตัวเถ้าแก่ปู้ เถ้าแก่ปู้กลายไปเป็นเป้าหมายของพวกเขาได้อย่างไร พ่อครัวหนุ่มผู้นี้เป็นคนเก็บตัวจะตายไป
ชื่อของปู้ฟางเป็นที่รู้จักกันดีภายในนครหลวง ผู้ฝึกตนทุกคนบนกำแพงเมืองต่างรู้ดีว่าปู้ฟางผู้นี้คือใคร
ร้านเล็กๆ ของฟางฟางนั้นมีอสูรเวทข
