ารที่ลอยมาปะทะจมูกเช่นกัน ถังอิ่นเดินออกไปนอกกระโจมพลางมองซ้ายมองขวาเพื่อหาต้นตอของกลิ่นหอม เขาหรี่ตาเอียงคอน้อยๆ ทำหน้าทำตาราวกับว่าอยากฝังตัวลงไปในกลิ่นหอมหวนอย่างไรอย่างนั้น
“แม่ทัพจู ข้าไม่คาดคิดเลยว่าทักษะการทำอาหารของโรงครัวประจำกองทหารลำดับสามจะน่าประทับใจถึงเพียงนี้ ข้าเคยได้กลิ่นอาหารหอมเตะจมูกขนาดนี้ก็ตอนที่อยู่ในนครหลวงเท่านั้น!” ถังอิ่นยิ้มพลางกล่าวกับจูเยวี่ย อาหารของเถ้าแก่ปู้หอมหวนชวนกินที่สุดแล้ว เขาไม่คาดคิดแม้แต่น้อยว่าจะได้กลิ่นอาหารใดที่ชวนกินพอๆ กับอาหารของเถ้าแก่ปู้ในกองทัพเช่นนี้
ถังอิ่นท้องร้องขึ้นมาทันทีเมื่อได้กลิ่นหอมของอาหาร
จูเยวี่ยหัวเราะออกมาเสียงดังลั่นพลางเชิญถังอิ่นให้ไปกินอาหารด้วยกัน
…
หลงไฉยืนอึ้งสีหน้ามึนงงอยู่ด้านข้าง กลิ่นหอมของอาหารที่อบอวลไปทั่วในขณะนี้ดูเหมือนจะเข้ากุมใจของเขาได้อยู่หมัด
เขาเคยได้กลิ่นหอมหวนชวนกินเช่นนี้มาก่อนครั้งหนึ่ง และกลิ่นนั้น…ก็เปิดทุกรูขุมขนของเขาได้จริงๆ
ปู้ฟางยืนอยู่ไกลออกไป ในมือถือกระบวยอยู่ตรงหน้ากระทะขนาดใหญ่สี่ใบ ใต้กระทะแต่ละใบมีกองไฟร้อนจัดที่กำลังให้ความร้อนกับสิ่งที่อยู่ภายใน ไฟในกองไฟเผาไหม้รุนแรงเดาได้ไม่ยากว่าอุณหภูมิตรงนั้นต้องร้อนจัดเพียงใด
ปู้ฟางยกกระบวยขึ้นมาตักสิ่งที่อยู่ในกระทะแต่ละใบมาผสมกัน พลังปราณเที่ยงแท้ของเขาหลั่งไหลออกมาปกคลุมกระบวยเอาไว้ดูราวกับได้ผสานเป็นเนื้อเดียวกับกระบวย ทุกครั้งที่
