ถูกหุ่นเชิดของปู้ฟางจับโยนออกไปชนิดแก้ผ้าให้เสร็จสรรพแล้วด้วย…
ทุกคนตัวสั่นสะท้าน ดวงตาของหลงไฉดูตื่นเต้นเป็นประกาย
เว่ยต้าฝูคลานไปบนพื้นพร้อมเอามือปิดเป้าของตนเองไปด้วย เขารู้สึกพ่ายแพ้หมดรูป ดวงตาเต็มไปด้วยความเกลียดชังจับใจ
“ไอ้เด็กเวร! รอก่อนเถิด!! ตั้งแต่วันนี้เจ้าต้องอยู่ที่นี่ไปจนตายเลย อยู่ในไอ้กระโจมวัตถุดิบธรรมดาเวรนี่แหละ อย่าแม้แต่จะคิดเชียวว่าจะได้จับวัตถุดิบพลังปราณ!”
“หลงไฉ หัวเราะบ้าอะไรกัน! อยากอยู่ในกระโจมเส็งเคร็งนี่ด้วยรึ!”
เว่ยต้าฝูโกรธจนเริ่มกระทืบเท้าไปมา แต่ก็ไม่กล้าทำแรงนักเพราะกลัวสิ่งที่ปิดไว้จะโผล่ออกมา ทำให้ดูเป็นภาพที่ชวนหัวจนหลงไฉอยากจะหัวเราะออกมาดังๆ แต่ก็ไม่กล้า
“ไสหัวไปให้หมด!” ปู้ฟางลืมตาขึ้น ดวงตาคู่นั้นมีแววหมดความอดทนเล็กน้อย ตั้งแต่เขามาเป็นพ่อครัวที่หน่วยโรงครัวแห่งนี้ ไอ้เว่ยต้าฝูก็ทำให้ชีวิตของเขายากไม่มีที่สิ้นสุด… ชายหนุ่มเองก็ไม่เข้าใจเช่นกันว่าไอ้หมอนี่มันพยายามจะทำบ้าอะไรกันแน่
แต่ตอนนี้ไอ้หมอนี่จะทำอะไรก็ไม่สำคัญแล้ว ปู้ฟางหมดความอดทนจนไม่คิดจะไว้หน้าอีกฝ่ายอีก
ผู้คนภายในกระโจมต่างล่าถอยกันไปหมด พวกเขารู้ว่าตนเองต่อกรกับหุ่นเชิดเหล็กของปู้ฟางไม่ได้ เนื่องจากมันแข็งแกร่งเกินไป ในเมื่อใช้กำลังจัดการไม่ได้ พวกเขาก็จะทำให้ชายหนุ่มรู้สึกแปลกแยกด้วยการไม่มีปฏิสัมพันธ์ด้วยแทน!
ทุกคนได้รับคำสั่งให้ไม่ต้องพูดกับปู้ฟางแม้แต่คำเดียว…
การถูกทำให
