อกมา พวกเขาอดรนทนไม่ไหวอีกต่อไปเมื่อสหายคนหนึ่งได้กินเต้าหู้ผัดพริกจานอร่อยต่อหน้าต่อตา
ความจริงเหล่าทหารทนไม่ไหวตั้งแต่ได้กลิ่นของเต้าหู้ผัดพริกแล้ว
สีหน้าของเว่ยต้าฝูเปลี่ยนไปทันที ท่าทางรังเกียจปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของเขา คนพวกนี้ปฏิบัติตนเช่นนี้ได้อย่างไรกัน ไม่ได้เป็นทหารกันหรอกหรือ ไม่ว่าอาหารตรงหน้าจะอร่อยเพียงใด แต่ก็เป็นเพียงอาหารบ้านๆ ที่ทำจากวัตถุดิบธรรมดา หากไม่ได้ทำจากวัตถุดิบพลังปราณก็ไม่อาจส่งเสริมให้ร่างกายของผู้ที่กินอยู่ในระดับสูงสุดได้ การก้าวเท้าเข้าไปในสนามรบด้วยร่างกายที่ไม่สมบูรณ์ดี… นับเป็นจุดสำคัญที่อาจตัดสินความเป็นความตายได้เชียวนะ!
“พวกเจ้าไม่ควรทะเลาะแย่งชิงกันเลย… มันเป็นเพียงอาหารที่ทำจากวัตถุดิบธรรมดาเท่านั้น” เว่ยต้าฝูมองกลุ่มทหารที่ยังคงโหวกเหวกแล้วก็อดไม่ได้ที่จะออกปากสั่งสอน
“สรวบ! นี่มันบ้าอะไรกัน ทำไมมันถึงได้หวานอร่อยขนาดนี้!”
เว่ยต้าฝูพูดยังไม่ทันขาดคำ ทหารนายหนึ่งที่อยู่ข้างๆ ก็ซดเต้าหู้ผัดพริกเข้าไปหนึ่งชิ้น ทันทีที่ได้ลิ้มรส เขาก็ตะโกนเสียงดังเสียจนเศษอาหารที่ค้างอยู่ในปากกระเด็นออกมา ช่างบังเอิญเหลือเกินที่เศษอาหารเหล่านั้นกระเด็นไปโดนหน้าของเว่ยต้าฝูพอดี
ความเผ็ดร้อนของอาหารส่งผลต่อเว่ยต้าฝูทันที นี่มันบ้าอะไรกัน! เว่ยต้าฝูน้ำตาแทบไหล ความเผ็ดร้อนดังกล่าวทำให้ผิวของเขาร้อนวูบราวกับถูกไฟลวก
เว่ยต้าฝูต้องวิ่งไปหลบที่มุมหนึ่งก่อนจะใช้มือถูเศษ
