อาหารบนใบหน้าออก เขาอยากเอาความรู้สึกแสบร้อนทรมานนี้ออกไปจากผิวหน้าให้เร็วที่สุด
เมื่อเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง เขาก็ต้องตื่นตกใจกับฉากตรงหน้า ปากของชายวัยกลางคนอ้าค้างขณะที่สายตาจ้องมองออกไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
นี่มัน…
ใบหน้าของเหล่าทหารเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข พวกเขาหรี่ตาแล้วพากันอ้าปากหอบหายใจ พลางแลบลิ้นเลียริมฝีปากสีแดงระเรื่อขณะที่เหงื่อหยดลงมาตรงปลายจมูก
เว่ยต้าฝูไม่เคยเห็นสีหน้าอิ่มเอมใจเช่นนั้นบนใบหน้าของเหล่าทหารมาก่อน ต่อให้คนพวกนี้ได้กินอาหารที่ปรุงจากฝีมือของตัวเขาเอง ใบหน้าก็ยังไม่ปลื้มปริ่มถึงเพียงนี้ แม้ว่าทหารเหล่านี้จะนิยมชมชอบอาหารที่เขาปรุงอยู่ไม่น้อย แต่ก็ไม่เคยแสดงท่าทีปีติยินดีถึงขนาดนี้เลย
หรือจะเป็นเพราะ… ไอ้เต้าหู้อะไรนี่มันอร่อยมากจริงๆ
ตอนนั้นเองกระทั่งเว่ยต้าฝูก็ยังต้องกลืนน้ำลาย
หม้อของปู้ฟางค่อนข้างเล็ก ไม่นานนักเต้าหู้ผัดพริกของเขาก็หมดเกลี้ยง เต้าหูผัดพริกถูกแจกจ่ายให้เหล่าทหารหิวโซจนหมดหม้อ บางคนถึงกับต้องเลียก้นชามเพราะยังกินไม่หนำใจ
ตอนนั้นเองกลุ่มทหารที่อยู่ห่างออกไปก็หันมาเห็นกลุ่มทหารที่ล้อมรอบปู้ฟางอยู่ พวกเขารีบรุดเข้ามาดูด้วยความสงสัย แล้วก็ต้องพากันประหลาดใจเมื่อได้เห็นสภาพของทหารเหล่านี้
“มีของอร่อยหรือ พวกบัดซบ! ทำไมไม่ยอมบอกกันบ้างเล่า”
“ให้ตายเถอะ! หมายความว่าอย่างไรที่ว่าหมดแล้วน่ะ”
“จะบ้าหรืออย่างไร พวกเจ้าเสียสติไปแล้วหรือ ทำไมจึงได้พาก
