้วยความตื่นเต้น
กลิ่นเข้มข้นเจือเผ็ดร้อนพุ่งจากหม้อเข้าปะทะใบหน้าของเขา มันคือกลิ่นของเต้าหู้นับไม่ถ้วนที่กำลังเด้งดึ๋งอยู่ในน้ำแกง ราวกับเป็นวุ้นที่ตัดออกมาได้อย่างสวยงามอย่างไรอย่างนั้น
อาหารจานนี้คือเต้าหู้ผัดพริก… เผ็ด ร้อน ทั้งยังหวานติดปลายลิ้น!
มันดูน่ากินเป็นอันมาก ทำให้ใครก็ตามที่ได้กลิ่นต้องกลืนน้ำลาย ทันทีที่กลิ่นอาหารของปู้ฟางพัดพาเข้าใส่ทุกซอกทุกมุมของค่าย เว่ยต้าฝูก็ตัวแข็งทื่อไป “กลิ่นที่เข้าโอบล้อมทั้งค่ายเอาไว้… มันกลิ่นบ้าอะไรกัน”
ชายวัยกลางคนรู้สึกได้ถึงลางร้ายที่กำลังจะมาเยือน เว่ยต้าฝูหันกลับมามองแล้วพบว่าทหารทุกนายที่กำลังแย่งชิงของกินกันอยู่ก่อนหน้านี้ กรูกันเข้าไปล้อมรอบปู้ฟางเอาไว้จนแน่นขนัดมองไม่เห็นตัว ทุกคนมีสีหน้าอยากกินพร้อมจึ๊ปากอย่างอดไม่ได้
“ช่างหอมเหลือเกิน! อ้า! ข้าไม่เคยได้กลิ่นอะไรเข้มข้นขนาดนี้มาก่อนเลย…”
“นี่มันอาหารอะไรกัน ไม่ใช่สิ่งที่ข้าเคยกินมาก่อน เป็นรายการใหม่ที่พ่อครัวประจำโรงครัวคิดขึ้นมารึ”
“กลิ่นทั้งหวานและเผ็ด… สวรรค์ช่วย ต่อมรับรสของข้าตื่นตัวเต็มที่จนทนไม่ไหวแล้ว!”
…
บรรดาทหารพูดคุยกันไม่หยุดปากขณะมองเต้าหู้ผัดพริกด้วยดวงตาเป็นประกายและสีหน้าละห้อยหา
“จะว่าไปหม้อใบนี้ก็เล็กอยู่นะ… หรือว่าจะเป็นอาหารที่ทำมาจากวัตถุดิบธรรมดากัน” ทหารนายหนึ่งอนุมานขึ้นมาเนื่องจากพวกเขาคุ้นเคยกับข้อปฏิบัติของหน่วยโรงครัวเป็นอย่างดี จึงสามารถบอกได้ว่า
