้ปรากฏขึ้นมา
“เถ้าแก่ปู้ นี่คือของรักของหวงของข้า อยากรู้นักว่ามันจะพอแลกเปลี่ยนกับอาหารฝีมือเจ้าได้หรือไม่” ตาแก่หัวเราะ เขย่าน้ำเต้าสีเหลืองในมือไปมา ของเหลวที่อยู่ด้านในไหลกระทบผนังน้ำเต้าจนเกิดเสียงดัง
หือ? ปู้ฟางอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะสำรวจน้ำเต้าในมือของชายชรา
ชายชรายิ้มกว้างพลางดึงจุกปิดน้ำเต้าออก ทันใดนั้นกลิ่นหอมสดชื่นของกรดน้ำส้มเข้มข้นก็พวยพุ่งออกมา กลิ่นเปรี้ยวเจือด้วยกลิ่นหวานจางๆ กระตุ้นจมูกได้เป็นอย่างดี
ใจของปู้ฟางที่ยังปกติอยู่เมื่อครู่พลันกระตุก ชายหนุ่มจับจ้องไปที่น้ำเต้าไม่วางตาขณะทำจมูกฟุดฟิด
ชายชราพออกพอใจกับปฏิกิริยาของชายหนุ่ม ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่อาจนิ่งเฉยอยู่ได้เมื่อได้กลิ่นน้ำส้มสายชูหมักเองสูตรพิเศษของเขา
“แม่หนู ไปหยิบถ้วยเล็กๆ มาใบหนึ่งซิ” ชายชรายิ้มให้โอวหยางเสี่ยวอี้พลางออกคำสั่ง
โอวอยางเสี่ยวอี้อดกลอกตามองบนไม่ได้ แต่กระนั้นนางก็ยังเดินตรงไปที่หน้าต่างห้องครัว พลางร้องขอถ้วยขนาดเล็กจากเซียวเสี่ยงหลงที่กำลังมือระวิงอยู่
“อ้อจริงสิ เถ้าแก้ปู้กลับมาแล้วนะ!”
ไม่นานหลังจากนั้นเซียวเสี่ยวหลงและอวี่ฝูก็ออกมาจากครัว ทั้งสองมองปู้ฟางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น อวี่ฝูยังคงมีท่าทีเขินอายอยู่ ขณะที่เซียวเสี่ยวหลงหัวเราะคิกคักไม่หยุดปาก
โอวหยางเสี่ยวอี้ยื่นถ้วยใบเล็กให้ชายชรา พลางส่งเสียงฮึแล้วย่นจมูก
ชายชรายิ้มอ่อนโยน ไม่ใส่ใจกับท่าทีของเด็กหญิงแต่อย่างใด
