มากแล้ว ให้ใช้จำนวนเยอะๆ ไม่ได้หรอก!” เขาใช้เวลาเป็นสิบปีหมักน้ำส้มสายชูชนิดนี้ และถ้าพูดกันตามตรง มันก็ไม่ได้มีเยอะแยะอะไร ไม่อาจยกให้ปู้ฟางเอาไปใช้ทำอาหารเรื่อยเปื่อยได้เด็ดขาด
ปู้ฟางทำเพียงส่ายศีรษะ ลุกขึ้นจากเก้าอี้ แล้วสั่งให้อวี่ฝูไปหยิบถ้วยอีกใบมาจากครัว
เขาวางถ้วยลงตรงหน้าชายชรา แล้วพูดรับรองให้อีกฝ่ายคลายใจด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ข้าไม่ได้ต้องการเยอะหรอก แค่ถ้วยเล็กๆ ก็พอ หากอาหารจานใหม่ของข้าไม่ถูกปากท่าน หรือทำออกมาแล้วไม่คู่ควรกับน้ำส้มสายชูผลไม้แปดวิญญาณของท่าน เช่นนั้นข้าจะทำอาหารทุกรายการที่มีในร้านให้ท่านกิน..โดยไม่ต้องจ่ายเงินเลยสักเหรียญ”
ชายชราอึ้งไป โอวหยางเสี่ยวอี้ เซียวเสี่ยวหลงและอวี่ฝูที่ยืนอยู่ด้านหลังปู้ฟางต่างก็อ้าปากกว้างด้วยความตกตะลึง
“เถ้าแก่ปู้พูดเช่นนี้… ข้าเกรงใจแย่แล้ว!” ดวงตาของชายชราเป็นประกาย เขารีบโบกมือเรียกน้ำเต้าออกมา จากนั้นก็เทน้ำส้มสายชูเล็กน้อยลงในถ้วย
เกรงใจแย่แล้วมารดาเจ้าสิ… ปู้ฟางหยิบถ้วยที่ใส่น้ำส้มสายชูผลไม้แปดวิญญาณขึ้นมา มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย พลางสูดหายใจเฮือกใหญ่
“โปรดรอสักครู่”
จากนั้นเขาก็หันหลังเดินเข้าครัวไปพร้อมถ้วยน้ำส้มสายชูในมือ เตรียมตัวทำอาหารจานใหม่
