งท่านดีหรือไม่ เพราะข้าเองก็รู้เยอะอยู่พอตัวว่าถ้าจะหาอาหารอร่อยในเมืองนี้ต้องไปที่ใด”
ดวงตาของเซียวเยียนอวี่เป็นประกายขณะเสนอตัวนำทางด้วยรอยยิ้ม
ปู้ฟางชะงักเล็กน้อยแต่ก็พยักหน้าตอบรับ การมีคนนำทางนั้นย่อมดีกว่าเดินสะเปะสะปะไปมาคนเดียวแน่นอน ไม่เช่นนั้นมีหวังเขาคงได้ถูกลากเข้าหอนางโลมไปอีกรอบชนิดไม่ทันได้ตั้งตัวแน่
“เสี่ยวหย่า เจ้ากลับไปบอกนายท่านทีว่าวันนี้ข้าจะกลับช้า” สีหน้าสงบนิ่งกลับคืนสู่ใบหน้าเซียวเยียนอวี่อีกครั้ง ขณะที่นางหันไปออกคำสั่งหญิงรับใช้ที่ยืนอยู่เบื้องหลัง
“ว่าอย่างไรนะเจ้าคะคุณหนู แต่นายท่านบอกให้ข้าอยู่กับท่านตลอดเวลานะเจ้าคะ” หญิงรับใช้มีสีหน้ายุ่งยากใจพอตัว
เซียวเยียนอวี่ตอบอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เจ้าไปบอกท่านว่าข้าเจอเพื่อนเก่าเพื่อนแก่ เลยอยากพาเขาเที่ยวชมเมืองสักหน่อย การให้สาวใช้มาเดินตามต้อยๆ คงไม่ค่อยสะดวกนัก”
ปู้ฟางมุ่นคิ้วพลางมองเซียวเยียนอวี่ด้วยสายตาเหมือนรู้ทัน หญิงรับใช้ดูสองจิตสองใจ แต่เมื่อเซียวเยียนอวี่พูดด้วยอีกสองสามประโยค นางก็หันหลังเดินจากไปตามคำสั่งแต่โดยดี
“เจ้ามีปัญหาอะไรหรือเปล่า” ปู้ฟางมองเซียวเยียนอวี่พลางถามเสียงนิ่ง
“ไม่ใช่ปัญหาหรอก ข้าแค่รำคาญที่มีคนคอยเดินตามทุกฝีก้าวน่ะ” เซียวเยียนอวี่ยิ้มอ่อนโยนให้อีกฝ่ายพลางเดินนำลิ่วไปข้างหน้า
ระหว่างเดินนางหันหลังกลับมามองชายหนุ่มแล้วเอ่ยถาม “เถ้าแก่ปู้ ท่านได้หาข้อมูลก่อนมาเยือนเมืองนค
