รใต้หรือไม่”
“ไม่เลย” ปู้ฟางตอบอย่างสัตย์จริง เขาถูกโยนมาที่เมืองนครใต้ชนิดไม่รู้อิโหน่อิเหน่ จึงไม่มีเวลาเตรียมตัวหาข้อมูลก่อนมาเยือนที่นี่แม้แต่น้อย
“เมืองนครใต้เป็นเมืองติดแหล่งน้ำทางภาคใต้ของจักรวรรดิวายุแผ่ว วัฒนธรรมท้องถิ่นของที่นี่ค่อนข้างนุ่มนวลชวนฝันกว่านครหลวง อาหารก็รสชาติอ่อนกว่าด้วย คนแถวนี้ไม่ค่อยกินเผ็ดกัน แต่จะนิยมกินอาหารอย่างปลาธารมังกรหมักน้ำส้มสายชู ซาลาเปาทอดไส้หมู ตับห่านในน้ำซอส… ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นอาหารขึ้นชื่อของเมืองนครใต้ทั้งสิ้น อาหารจานที่งมีชื่อเสียงที่สุดคือปลาธารมังกรหมักน้ำส้มสายชูกับซาลาเปาทอดไส้หมู” เซียวเยียนอวี่แนะนำ
“แต่ด้วยเหตุจำเป็นหลายๆ อย่าง ซาลาเปาทอดไส้หมูสูตรต้นตำรับที่สุดหากินไม่ได้แล้ว น่าเสียดายที่ซาลาเปาทอดไส้หมูสูตรอื่นในเมืองนครใต้นั้นไม่อร่อยเท่า ส่วนปลาธารมังกรหมักน้ำส้มสายชู อาหารขึ้นชื่ออีกจานหากินได้ที่ร้านหอมหวนชวนเมา”
เซียวเยียนอวี่รู้เรื่องนครใต้มากกว่าปู้ฟางอย่างเห็นได้ชัด ทุกคำที่นางพูดออกมาตรงประเด็นทั้งหมด ทำให้ชายหนุ่มพยักหน้าหงึกหงักตามไปด้วยขณะเรียนรู้เรื่องวัฒนธรรมท้องถิ่นและวิถีชีวิตของชาวเมืองนครใต้
แต่แน่นอนว่าความสนใจของชายหนุ่มหยุดอยู่ที่เรื่องอาหารเท่านั้น
ชื่อของปลาธารมังกรหมักน้ำส้มสายชู ซาลาเปาทอดไส้หมู และอาหารจานอื่นๆ ทำให้เขารู้สึกอยากกินจนดวงตาเป็นประกายขึ้นมา
ทันใดนั้นกิริยาของเซียวเยียนอวี่ก็หยุดความคิ
