ดของปู้ฟางไว้ นางชี้ไปที่แผงขายของข้างทางในตรอกเล็กๆ ที่อยู่ไกลออกไป แผงที่ว่านี้ไม่ใหญ่ บนแผงมีทั้งหม้อดินเผาหม้อเบ้อเริ่ม ฝาปิดที่ทำจากไม้ และชามกระเบื้องอีกสองสามชาม ทั้งหมดนี้มีสภาพเก่าคร่ำคร่าพอตัว
“เถ้าแก่ปู้ อย่าได้ดูถูกแผงเล็กๆ แห่งนี้เชียว นี่เป็นอีกหนึ่งอาหารจานเด็ดของเมืองนครใต้ ชื่อว่าเต้าฮวยน้ำขิง อร่อยมากทีเดียว” เซียวเยียนอวี่ยิ้มยิงฟันพลางเดินไปยังแผงขนาดเล็กดังกล่าว
ใบหน้าของปู้ฟางชะงักค้าง เขามองไปที่แผงขายของจากนั้นก็เดินตามหญิงสาวไป
แผงขายของนี้มีขนาดเล็ก เจ้าของเป็นหญิงสูงวัยอายุราวห้าสิบถึงหกสิบปี ใบหน้าของนางเหี่ยวย่น แต่ดวงตากลับเปี่ยมล้นไปด้วยความเมตตา
“ท่านป้า พวกข้าขอซื้อเต้าฮวยน้ำขิงสองชาม” เซียวเยี่ยนอวี่ยิ้มอย่างอ่อนโยนให้หญิงเจ้าของร้าน
“ได้สิ” หญิงสูงวัยเอามือออกมาจากชายแขนเสื้อ ตอบรับด้วยน้ำเสียงอบอุ่น แล้วเริ่มเตรียมอาหาร
ปู้ฟางมองวิธีการเตรียมอาหารของนางอย่างใกล้ชิด แล้วก็รู้สึกถึงอะไรหลายอย่างในใจ
พอนางเปิดฝาไม้หม้อดินเผาออก กลิ่นหอมอ่อนๆ ละเมียดละไมของเต้าฮวยก็ฟุ้งกระจายในอากาศ ไอน้ำชุ่มชื้นลอยขึ้น ทำให้รู้สึกหิวขึ้นมาทันที
“พ่อหนุ่ม เต้าฮวยของข้านั้นถือเป็นสูตรต้นตำรับที่สุดในเมืองนครใต้แล้ว ทุกขั้นตอนข้าทำเองทั้งหมด” เมื่อหญิงสูงวัยเห็นปู้ฟางจ้องไปที่หม้อดินเผา นางก็ยิ้มอย่างใจดีพลางเอ่ยย้ำกับเขา
นางหยิบไม้พายเหล็กกลมแบนออกมา อุปกรณ์ชิ้นนี้ดูเ
