างปรับสีหน้าให้นิ่งดังเดิม ก่อนมองไปยังบุคคลตรงข้ามแล้วเอ่ยถาม “ตาจินคนเก่าคนแก่ เนื้อตุ๋นตำรับจีนนี้รสชาติเป็นอย่างไรบ้าง”
“ยอดเยี่ยมที่สุด! อะไรก็ตามที่ผ่านรสมือเถ้าแก่ปู้นั้นอร่อยจนข้าอยากจะขึ้นสวรรค์ทีเดียว!” เจ้าอ้วนจินจึ๊ปากด้วยความอิ่มเอม ยกนิ้วโป้งพลางเอ่ยชมไม่ขาดปาก
ดวงตาของปู้ฟางเป็นประกายขึ้นมา “เจ้าสนใจอยากจะกินเนื้อตุ๋นตำรับจีนทุกวันหรือไม่”
ดวงตาของเจ้าอ้วนจินเบิกกว้างขณะมองปู้ฟางด้วยความตื่นเต้น “หมายความว่าอย่างไรกัน”
“มาเรียนวิธีการทำอาหารจากข้า แล้วเจ้าจะได้กินเนื้อตุ๋นตำรับจีนทุกวัน” ปู้ฟางตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง
เมื่อได้ยินคำตอบจากชายหนุ่ม ความประหลาดใจแกมตื่นเต้นบนใบหน้าชายอ้วนก็แข็งค้าง พลางค่อยๆ สลายหายไป ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยสีหน้าไปต่อไม่ถูก
“เถ้าแก่ปู้ ข้าทำไม่ได้หรอกนะ ข้าเป็นคนไร้ซึ่งความละเอียดอ่อน การทำอาหารนั้นต้องใช้ความประณีตละเอียดอ่อนเป็นอย่างมาก ไม่ใช่อะไรที่ข้าจะทำได้อย่างแน่นอน ถ้าอยากกินทุกวันข้าก็แค่มาทุกวันก็พอแล้ว ข้าสบายใจเช่นนี้มากกว่า”
ปู้ฟางชะงักไป เขาไม่ได้คาดคิดว่าเจ้าอ้วนจินจะเอ่ยปฏิเสธอย่างรวดเร็วถึงเพียงนี้
หมอนี่ชอบกินเนื้อตุ๋นตำรับจีนไม่ใช่หรือ แล้วเหตุใดจึงไม่ยอมมาเป็นพ่อครัวเล่า
ตอนที่ปู้ฟางกำลังชะงักอยู่นั้น โอวหยางเสี่ยวอี้ก็กระโดดกระเด้งเข้าร้านมา นางวางของในมือลงแล้วเริ่มเตรียมทำงานตามกิจวัตรประจำวัน
ในเมื่อเจ้าอ้วนจินไม่สนใจจ
