ะเป็นพ่อครัว…ปู้ฟางจึงเริ่มหาเป้าหมายใหม่ สายตาของเขามองไปที่เสี่ยวอี้ซึ่งเพิ่งเดินเข้าร้านมาพอดี
เจ้าเด็กนี่ก็มีความเป็นไปได้ที่จะทำได้เช่นกัน เนื่องจากนางใช้ชีวิตอยู่ที่ร้านนี้ทุกวัน…
“เสี่ยวอี้ มานี่หน่อย”
ปู้ฟางโบกมือเรียกโอวหยางเสี่ยวอี้ที่เงยหน้าขึ้นมามองเขาด้วยสายตางุนงง ก่อนจะเดินเข้ามาหาตามคำเรียก
“นายท่านตัวเหม็น ต้องการอะไรรึ” โอวหยางเสี่ยวอี้ถาม
“เจ้าอยากซดน้ำแกงเต้าหู้หัวปลาทุกวันหรือไม่” ปู้ฟางถามด้วยน้ำเสียงจริงจังและใบหน้าเคร่งเครียด
คำว่าน้ำแกงเต้าหู้หัวปลาทำให้ดวงตาของโอวหยางเสี่ยวอี้เป็นประกายขึ้นมา นางจึ๊ปากอยากกิน น้ำแกงปลาแสนอร่อย…เป็นของที่นางโปรดที่สุดแล้ว
“แน่นอนอยู่แล้ว!”
“เช่นนั้นก็มาเรียนวิธีการทำอาหารจากข้า จากนั้นเจ้าก็จะได้กินน้ำแกงเต้าหู้หัวปลาทุกวัน” ปู้ฟางตอบเสียงเข้ม
“เรียนวิธีทำอาหารรึ” โอวหยางเสี่ยวอี้ดวงตาเป็นประกายอีกครั้ง เถ้าแก่ปู้จะสอนนางทำอาหารรึ นี่มัน…ไม่อยากเชื่อเลยว่าจะเกิดขึ้นจริง
“ใช่ เจ้าสนใจหรือไม่” ปู้ฟางถามเรียบๆ
“สนใจสิ แน่นอนอยู่แล้ว” โอวหยางเสี่ยวอี้หยีตาแลบลิ้น ด้วยความที่นางเป็นเด็กน้อยที่ชอบกินอาหารอร่อยเป็นชีวิตจิตใจ นางจึงอยากทำอาหารรสเลิศด้วยฝีมือตนเองเป็นอย่างมาก
“คำเตือนด้วยความห่วงใยจากระบบ: ระบบได้วิเคราะห์พรสวรรค์การทำอาหารของโอวหยางเสี่ยวอี้แล้ว พบว่านายท่านต้องใช้เวลาสอนโอวหยางเสี่ยวอี้ทำข้าวผัดไข่เป็นเวลาหนึ่งเดื
